تبلیغات
برا آنان که می اندیشند - مطالب ورزشی
برا آنان که می اندیشند
جانم فدای رهبر
چهارشنبه 1392/02/18 :: نویسنده : حسین

چه کسانی نباید دوچرخه سواری کنند؟

چه کسانی نباید دوچرخه سواری کنند؟

 
دوچرخه ‌سواری از ورزش‌هایی است که با فعالیت سوخت‌و ساز هوازی ضمن تقویت عضلات شرایط تنفسی و قلبی عروقی را بهبود می‌بخشد. محدودیت دوچرخه‌ سواری جز بیماری‌های داخلی یعنی تنفسی و قلبی برای کسانی هست که دچار آرتروز شدید مفاصل زانو هستند.
برای کودکان تقریبا هیچ محدودیتی وجود ندارد و همچنین برای زنان و مردان انجام این ورزش به یک اندازه توصیه می‌شود.
اگر شخص شرایط خاصی ندارد که فعالیت ورزشی برایش محدویت داشته باشد دوچرخه‌ سواری هیچ ضرر خاصی ندارد. محدودیت برای انجام ورزش دوچرخه‌ سواری در مورد بیماری‌های قلبی و عروقی در شرایطی است که نارسایی خاصی دارند این‌گونه افراد در هوای آلوده نباید دوچرخه‌ سواری کنند. در بقیه موارد که شخص مشکلی در مفاصل زانو، مچ‌پا و لگن ندارد، انجام دوچرخه‌ سواری مشکلی ندارد.
چه کسانی نباید دوچرخه سواری کنند؟

در دوچرخه‌ سواری حرفه‌ای مانند هر ورزش حرفه‌ای دیگر رعایت نکات آمادگی یعنی گرم کردن با نرمش ملایم، انجام دوچرخه‌ سواری و بعد سرد کردن بدن برای جلوگیری از فشار به عضلات و دردهای عضلانی لازم است.
میزان دوچرخه‌ سواری مانند هر ورزش دیگری با سن، توانایی فیزیکی و آمادگی بدنی ارتباط مستقیمی دارد و با تمرینات مداوم می‌توان این توانایی را بالاتر برد.
برای دوچرخه‌سواران حرفه‌ای در دوره‌‌های آموزش، شیوه‌های استفاده از دوچرخه برای آسیب کمتر مفاصل و عضلات آموزش داده می‌شود.
اشکالاتی که در ورزش طولانی با دوچرخه به وجود می‌آید مانند هر ورزش دیگری خستگی عضلانی و بیش از توان عضلات از آنها کار کشیدن است که سبب گرفتگی‌های عضلانی یا به ندرت آسیب الیاف عضلانی مانند کشیدگی یا پارگی عضلات می‌شود.

پی‌نوشت‌ها:

* فوق تخصص ارتوپدی کودکان

منبع: هفته نامه سلامت




نوع مطلب : پزشکی و سلامت.، ورزشی، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
پنجشنبه 1391/11/19 :: نویسنده : حسین
ورزش های متفاوت برای سنین مختلف

 
اگر بچه ها را عادت دهید به اندازه کافی ورزش کنند و تحرک داشته باشند، به طور حتم از بروز مشکلات متعددی پیشگیری کرده اید؛ مشکلاتی مانند چاقی، اضافه وزن و اختلالات اسکلتی و عضلانی، اما متأسفانه، همه بچه ها ورزش را دوست ندارند و خیلی ها ترجیح می دهند به جای ورزش و بازی، مقابل تلویزیون و رایانه بنشینند و با آن سرگرم شوند. در حالی که پدر و مادر با انتخاب ورزش های مناسب می توانند به فرزندشان کمک کرده و او را تشویق کنند تا هر چه بیشتر فعالیت داشته باشد.
پس اگر شما هم می خواهید سلامت فرزندتان را تامین کنید و از آینده اش مطمئن شوید، باید ورزش ها و فعالیت های متناسب با سن کودک را شناخته و براساس علایق و نظر او یکی را انتخاب کنید. زمانی که شما هم متوجه سلیقه فرزندتان شدید، خوب است با توجه به وضع جسمانی، سن و قوای ذهنی او عمل کرده و او را به انجام ورزشی خاص تشویق کنید.

● ۲ تا ۵ ساله ها

کودکانی که تازه راه رفتن را یاد گرفته اند یا آنهایی که در سنین پیش از دبستان هستند، بخوبی می توانند مهارت ها و حرکت های ساده را انجام دهند، اما یادتان باشد آنها هنوز برای انجام ورزش های حرفه ای و مواردی که به برنامه یا قانون خاصی نیاز دارد، خیلی کوچک هستند. برای همین در این سن، بهترین فعالیت ها به بازی هایی مربوط می شود که برنامه و ساختار و قانون خاصی هم ندارد.
دویدن، پریدن، بازی کردن با یک توپ سبک، استفاده از دوچرخه یا سه چرخه و بازی در آب که البته حتماً باید زیر نظر فردی بزرگسال باشد، از جمله بهترین فعالیت ها برای بچه های خردسال دو تا پنج سال به حساب می آید.
ورزش های متفاوت برای سنین مختلف

● ۶ تا ۷ ساله ها

وقتی بچه ها بزرگ تر می شوند، تمرکز و توجه شان هم بیشتر شده و هماهنگی بهتری پیدا می کنند. همچنین، در این سنین می توانند قواعد بازی را درک کرده و در کارهای گروهی شرکت کنند. پس در این سنین می توانید بازی هایی که قانون دارد مانند فوتبال، شنا، ژیمناستیک، تنیس، دو و ورزش های رزمی را به آنها آموزش دهید تا براساس علاقه شان یکی را انتخاب کرده و ادامه دهند.

● ۸ سال به بالا

وقتی کودک به حدود هشت سالگی می رسد، تقریبا می تواند اغلب ورزش ها را انجام دهد؛ البته فراموش نکنید حتما باید با استفاده از تجهیزات مناسب مشغول ورزش شود تا صدمه ای نبیند. همچنین، نظارت بزرگسالان و آموزش دقیق ورزش ها هم مورد مهمی است که نباید نادیده گرفته شود.
چنانچه فرزندتان هیچ ورزشی را دوست ندارد، ناامید نشوید؛ در این شرایط می توانید از فعالیت های جسمی و بازی های سرگرم کننده کمک بگیرید. به عنوان مثال، پیاده روی یا دوچرخه سواری همراه با سایر اعضای خانواده می تواند به افزایش فعالیت کودک کمک کند. همچنین، کودک می تواند زمان بیشتری را با دوستان هم سن و سالش بگذارند و با آنها بازی کند؛ بازی هایی مانند پریدن از روی طناب یا پرتاب توپ داخل سبد، نه تنها ساعاتی خوش برای فرزند شما فراهم می کند، بلکه موجب تحرک و فعالیت بیشتر او هم می شود.
منبع: روزنامه جام جم




نوع مطلب : پزشکی و سلامت.، ورزشی، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
سه شنبه 1391/11/17 :: نویسنده : حسین
ورزش متناسب با کودک شما چیست؟


 
صرف نظر از سن کودکتان، او یکسری اولویت ها دارد. برخی بچه ها از همان ابتدا به آب علاقه دارند درحالی که ممکن است دیگران از آن بترسند و به آن واکنش نشان دهند. بعضی ها از بازی های خشن استقبال می کنند و برخی دیگر از بالا و پایین پریدن خوش شان می آید. شما ممکن است ستاره تیم فوتبال خودتان باشید اما ممکن است فرزندتان شنا را ترجیح بدهد. بچه ها نیازی به ورزش های سازمان یافته ندارند تا بتوانند مهارت های ورزشی شان را توسعه دهند. ادوارد لاسکوسکی، پزشک ورزش مایوکلینیک می گوید: «سبک زندگی سالم حتما نباید شامل ورزش حرفه ای باشد. این مهم است که فرزند شما در برخی فعالیت های بدنی دخیل باشد خواه هاکی باشد یا دوچرخه سواری با خانواده یا بازی بسکتبال با بچه های همسایه.» سرعت رشد کودکان با یکدیگر برابر نیست بنابراین بهتر است نسبت به سطح بلوغ جسمی و سطح مهارت فرزندتان عمل کنید. ورزش های متناسب با سن در ادامه معرفی می شوند:

● ۲ تا ۳ سال

این بچه ها چه ویژ گی هایی دارند؟
بچه های بسیار کوچک در این سن شروع به یادگیری حرکات بسیار ابتدایی و اولیه می کنند؛ دویدن، گرفتن، پریدن و... . البته نکته حائز اهمیت این است که آن ها برای ورزش های ساختاری بیش از حد جوان هستند. در این سن توجه به حرکات کودک و البته تشویق به موقع و مناسب اهمیت زیادی دارد. اگر مربی که با کودک کار می کند، مدام بر سر کودک فریاد بزند یا فقط اجازه دهد برخی از بچه های ماهر بازی کنند، کودک بی انگیزه خواهد شد. سعی کنید مربی را بشناسید و از عملکردش اطمینان حاصل کنید.
ورزش های مناسب این گروه چیست؟
دویدن و راه رفتن در حیاط خانه
بازی های آبی مثل استخر بادی و بازی با عروسک ها
ژیمناستیک همراه با مربیان مجرب

● ۴ تا ۶ سال

این بچه ها چه ویژ گی هایی دارند؟
در این سن کودکان می توانند ورزش های جهشی را انجام دهند اما همچنان نمی توانند ورزش حرفه ای انجام دهند. در این سن کودکان توانایی شرکت در ورزش های سازمان یافته مثل فوتبال را ندارند. همچنین توانایی حرکتی و تعادلی آنها کامل نیست و محدوده توجه کودکان محدود به مهارت هایی مانند طناب بازی و توپ بازی است. پس از ۶ سالگی مهارت های حرکتی کودکان و احساس ایمنی شان تقویت می شود. فرزندتان بعد از این سن ممکن است برای ورزش های تیمی آماده باشد. هنگامی که کودک وارد ورزش های سازمان یافته می شود باید اطمینان حاصل کنید که فرزندتان در نهایت می خواهد بازی کند و هرگز او را وادار به پیوستن به یک تیم نکنید.
ورزش های مناسب این گروه چیست؟
بازی هایی مانند لی لی و بالابلندی
طناب بازی توپ بازی
سواری سه چرخه و دوچرخه با چرخ های آموزشی
شنا
ورزش متناسب با کودک شما چیست؟

● ۷ تا ۱۰ سال

این بچه ها چه ویژ گی هایی دارند؟
در سنین مدرسه بچه ها کم کم با بهبود تعادل و حرکت می توانند وارد ورزش های تیمی شوند و علاقه مندی شان را به یک رشته ورزشی نشان دهند. اما هنوز هماهنگی لازم بین دست و چشم به وجود نیامده است و بنابراین می توانند در ورزش های سازمان یافته محدودی شرکت کنند. اگر می خواهید فرزندتان را برای یک ورزش ثبت نام کنید باید تفاوت بین ورزش ها را تشخیص دهید، نکاتی که باید در نظر بگیرید شامل مواردی مانند میزان هزینه وسایل ورزشی، میزان تماس های فیزیکی، تاکید بر مهارت های فردی، تاکید بر عملکرد تیمی، اندازه تیم و فرصت هر کودک برای شرکت در بازی است.
ورزش های مناسب این گروه چیست؟
بیسبال
ژیمناستیک
تنیس
دوچرخه سواری

● ۱۰ سال و بالاتر

این بچه ها چه ویژ گی هایی دارند؟
در این سنین سطح فهم کودک و توانایی یادگیری، تعادلی و حرکتی او افزایش می یابد و کودک می تواند حرکات پیچیده و تکنیک و تاکتیک را یاد بگیرد و در ورزش های سازمان یافته شرکت کند. کودکان باید دقت داشته باشند که تمرین ها متناسب با وزن شان باشد. اگر بین چند نوع ورزش می خواهید تصمیم بگیرید به کودکتان اجازه دهید، طیفی از فعالیت ها را امتحان کند. کودکان کوچک تر می توانند قبل از انتخاب بین یک یا دو ورزش گزینه های مختلف را امتحان کنند. هرچه کودک ورزش های بیشتری را امتحان کند و به این نتیجه برسد که در یک رشته ورزشی خوب عمل می کند، به همان میزان لذت بیشتری از آن فعالیت خواهد برد. هم ورزش های تیمی مانند فوتبال را امتحان کنید و هم ورزش های انفرادی مانند تنیس و دوومیدانی.
ورزش های مناسب این گروه چیست؟
فوتبال
قایقرانی
والیبال
دوومیدانی

● پیشنهاد ویژه

▪ ژیمناستیک
ژیمناستیک ورزشی است که حرکات بدن را هماهنگ و موزون می کند. در حقیقت ژیمناستیک را می توان به عنوان یک هنر در نظر گرفت. در ژیمناستیک میزان توانایی، قدرت، هماهنگی و انعطاف بدنی افراد ارزیابی می شود. در تاریخچه ژیمناستیک ورزشکاران متعددی وجود دارند که دنیا را با حرکات و اجرای فوق العاده شان تحت تاثیر قرار داده اند. بچه ها در این سن می توانند این ورزش را امتحان کنند.
▪ شنا
شنا از جمله ورزش های سازماندهی شده و مناسب برای کودکان است. وقتی کودک در سنین پایین شنا کردن را یاد میگیرد، مهارت زنده ماندن را می آموزد و می تواند آن را برای نجات خود و دیگران به کار گیرد. اما کودکان زیر ۳ سال به لحاظ رشدی، آمادگی آموزش به تنهایی را ندارند و نمی توانند به حرف مربی گوش دهند یا آموزش های او را دنبال کنند. آموزش شنا برای کودکان بالای ۳ سال حول محور آمادگی مهارت های آبی است. در مورد آموزش شنا کودکان به چند گروه سنی تقسیم می شوند. آنها ابتدا با قوانین ساده ایمنی در آب و نگهداشتن نفس و حرکات ابتدایی دست و پا آشنا می شوند و همین طور که بزرگ تر می شوند، مهارت های سخت تر را می آموزند.
▪ تنیس
کودکان از ۷ سالگی می توانند بازی تنیس را شروع کنند . تنیس بازان باید بدنی نرم داشته باشند، زیرا تنیس نیاز به سرعت و مهارت دارد. حین انجام بازی تنیس، در هر بار استراحت باید مقداری آب نوشیده شود. تنیس به قوی شدن ماهیچه های پا و بازو کمک می کند و یک ورزش مناسب برای حفظ وزن مناسب در کودکان است. این ورزش در عین حال جزو ورزش های گران محسوب می شود زیرا هم راکت گرانقیمتی دارد و هم اجاره زمین تنیس هزینه مضاعفی دارد. در نهایت تنیس نیاز به یک روش مناسب دارد و باید توسط یک مربی مجرب آموزش داده شود.



نوع مطلب : ورزشی، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
تفاوت رژیم غذایی  ورزشكاران با افراد عادی
تفاوت رژیم غذایی ورزشكاران با افراد عادی
منبع:روزنامه قدس
رژیم غذایی یك ورزشكار باید با رژیم غذایی فرد عادی تفاوت داشته باشد. ورزشكاران علاوه بر احتیاجات زندگی روزمره، نیاز به سوخت انرژی برای تمرین و مسابقه دارند.غذا سوخت لازم را برای ورزشكاران تأمین می كند، ولی اغلب ورزشكاران از سوختی كه در مخازن خود می ریزند، غافلند. پروتئین، چربی و كربوهیدرات ها سوخت بدن (انرژی ) شما هستند. همه غذاها تركیب یكسانی از نظر محتوا ندارند. همان گونه كه خودروهای مسابقه نیاز به بنزین با درجه اكتان بالا دارند. ورزشكاران نیز نیاز به مواد غذایی دارای درجه كربوهیدرات بالا دارند.

كالری

یك ورزشكار نوجوان ( به خصوص فردی كه در حال رشد است ) نسبت به هر زمان دیگری از زندگی نیاز بیشتری به كالری دارد. انرژی مورد نیاز همچنین به نوع ورزش تخصصی و برنامه تمرین شما بستگی دارد. یك دختر نوجوان با جثه متوسط كه دارای فعالیت متوسط و هنوز در حال رشد است به حدود 2200 كالری در روز نیاز دارد، حال آنكه یك دختر 15 ساله با جثه كوچك كه رشدش كامل شده به حدود 1800 كالری یا كمتر نیاز دارد. پسران نوجوان نیاز بسیاری به كالری دارند. یك پسر نوجوان در حداكثر رشد ممكن است به 4000 كالری در روز نیاز داشته باشد. میزان كالری كه در ورزش نیز می سوزد، متفاوت است. تمرین پیش از یك فصل در یك تیم فوتبال ممكن است در روز 500 كالری یا بیشتر بسوزاند.

كربوهیدراتها

كربوهیدراتها بهترین سوخت برای ورزشكاران هستند؛ زیرا در مقایسه با چربی و پروتئین برای سوختن به اكسیژن كمتری نیاز دارند.در صورتی كه به اندازه كافی از كربوهیدراتها استفاده كنید قادر خواهید بود شدیدتر ورزش كنید چه در هنگام ورزش و چه در مسابقه.یك كربوهیدرات به شما اجازه می دهد كه به خاطر بازسازی ذخایر كربوهیدراتی و كاهش زمان بازگشت به حالت اولیه، سخت تر تمرین نمایید.رژیم غذایی در زمان تمرین به ویژه حائز اهمیت است؛ زیرا اگر شما قادر به تمرین شدیدتر باشید، در مسابقه نیز به سطوح بالاتری از كارایی می رسید.هر فردی60-50 درصد كالری مصرفی خود را از كربوهیدراتها تأمین كند. به عنوان یك ورزشكار شما حتی به مقادیر بیشتری در حد 70-60 درصد كالری مصرفی نیاز دارید، یعنی 10-6 گرم به ازای هر كیلوگرم از وزن بدن است. در صورتی كه یك ورزشكار استقامتی هستید، نیاز روزانه شما به كربوهیدرات 90-70 در صد كالری است.غذاهای كم محتوا، ذخایر كربوهیدرات بدن شما را كاهش خواهد داد و انرژی شما را تحلیل خواهند برد. همچنین اگر به جای كربوهیدراتها از غذاهای پرچرب و پر پروتئین استفاده كنید، نخواهید توانست انرژی مناسب برای تمرین و مسابقه مطلوب را تأمین نمایید.

پروتئین

پروتئین زمانیكه به عنوان منبعmaintenanceانرژی به كار رود، در رشد، نگهداری و ترمیم بافتهای بدن دخالت دارد. پروتئینها بر خلاف كربوهیدراتها یك سوخت گرانبها و كم بازده به شمار می آیند.از آن جهت گرانبها محسوب می شود كه به دلیل مصرف شدن به عنوان سوخت، پروتئین نخست باید به كربوهیدرات یا چربی تبدیل شود كه مستلزم صرف انرژی و تولید سموم است.شما برای دفع سموم آب را از دست می دهید كه می تواند به كم آبی( هیدراسیون) منجر شود كه خطری برای ورزشكاران است.از آن جهت كم بازده است كه استفاده از پروتئین به منظور تأمین انرژی با نقش اولیه پروتئین، یعنی رشد،نگهداری و ترمیم بدن سازگار نیست.از آنجا كه بدن ورزشكاران بیشتر در معرض آسیب و جراحت می باشد،نیاز ورزشكار به پروتئین كمی بیشتر از یك فرد غیر ورزشكار است.در صورتی كه ورزشكار به برنامه های پرورش اندام و افزایش حجم عضله می پردازد، به پروتئین بیشتری نیاز دارد. برای ورزشكاران استقامتی، پروتئین نقش یك باك سوختی ذخیره را ایفا می كند و از كربوهیدراتها كه سوخت اصلی بدن هستند، پشتیبانی می كند. در كتابها، توصیه می شود كه یك ورزشكار در حال رشد حدود5/1 گرم پروتئین به ازای هر كیلوگرم از وزن بدن مصرف كند.استفاده از یك رژیم متعادل نیاز پروتئینی ورزشكار را تأمین می كند و نیازی به مكمل های پروتئینی وجود ندارد.مصرف زیاد پروتئین می تواند با افزایش ازت،اوره و آمونیوم موجب ضعف شدید گردد. در ورزشكارانی كه فرآورده های گوشتی و لبنی را مصرف نمی كنند یا رژیمهای خاص گیاه خواری دارند، ممكن است نیاز به پروتئین تأمین نشود.به هر حال همیشه باید این نكات را مد نظر قرار داد كه رشد عضلانی با خوردن غذاهای پر پروتئین افزایش نمی یابد، بلكه ورزش است كه باعث بزرگی عضلات میگردد.

 چربی

با وجود آنكه اغلب ورزشكاران تلقی نامناسبی از چربی دارند،شما باید بدانید كه چربی یك ماده مغذی ضروری است و نقش حیاتی زیادی را ایفا می كند.چربی پوست و بدن را تشكیل می دهد.از طریق ساخت هورمونها، بدنتان را تنظیم می كند.به مانند عایق و محافظ برای احشای داخلی عمل می كند.به ترمیم بافتهای آسیب دیده كمك می كند و با عفونتها می جنگد.چربیها راهی برای ذخیره انرژی در بدن هستند. چربیها را به عنوان یك باك ذخیره در نظر بگیرید.شما دوست دارید كه سوخت ذخیره كافی داشته باشید، ولی یك باك سنگین به قیمت از دست رفتن سرعت و قدرت شما تمام می شود.ورزشكاران نیز تقریباً به همان اندازه افراد غیر ورزشكار به چربی نیاز دارند و لی از آنجا كه ورزشكاران به كالری های بیشتری نیازمندند و باید نیاز مضاعف خود به كالری را از كربوهیدراتها تأمین كنند، درصد توصیه شده كالری از چربی كمتر است (25-20 درصد برای ورزشكاران در مقابل 30-20درصد برای غیرورزشكاران)به عنوان مثال یك غیر ورزشكار و یك ورزشكار ممكن است 600 كالری از چربی به دست آورند، ولی در فرد غیرورزشكار 2000 كالری و در فرد ورزشكار3000 كالری است. كربوهیدراتها و پروتئین باید 1000 كالری اضافی مورد نیاز ورزشكار را تأمین كنند.

 مایعات و الكترولیتها

ورزشكاران به نوشیدن مایعات و الكترولیتهای اضافی نیاز دارند تا بدنشان را سرد نگه دارند.یك فرد بزرگسال متوسط باید در روز10- 8 لیوان مایعات مصرف نماید. نیاز شما به مایعات ممكن است در زمان بیش از یك ساعت فعالیت در گرما به دو یا حتی سه برابر افزایش بیابد حتی در روزهای خنك و فعالیتهای كوتاه مدت شما باید بیشتر از یك فرد غیر ورزشكار بنوشید.

 ویتامین و املاح

نیاز شما به بسیاری از ویتامین های خانواده Bكه به بدن در سوختن كربوهیدراتها كمك میكنند در غلات و حبوبات یافت می شود. ویتامین های Bو آنهایی كه به پردازش پروتئینی ها یاری می رسانند در فرآورده های گوشتی و لبنی وجود دارند، بنابراین شما می توانید از طریق خوردن بیشتر این غذا با یك تیر دو نشان بزنید و افزایش نیاز خود به انرژی را رفع كنید.




نوع مطلب : ورزشی، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
سه شنبه 1391/11/3 :: نویسنده : حسین

تغذیه ورزشكاران
امروزه تغذیه صحیح جایگاه اصلی خود را در بین برنامه های ورزشكاران پیدا كرده است و اهمیت تغذیه صحیح و مناسب و تأثیر آن در تمرینات ورزشی و مسابقات مشخص شده است. توصیه های غذایی برای ورزشكاران باید نیازهای ورزشكاران را چه در ورزشهای قدرتی و چه در ورزشهای استقامتی تأمین نماید و یك ورزشكار باید بر طبق الگوی درست مصرف مواد غذایی مناسب تمرینات خود را دنبال نماید.رژیم غذایی مناسب برای ورزشكاران صرف نظر از نوع و شدت برنامه های تمرینی باید به نسبت بیشتر از 55% از كربوهیدارت، كمتر از 30% از چربی و حدود 12 تا 15% از پروتئین تأمین شود.
1) بهره وری از تنوع گسترده غذاهای مغذی
2) مصرف مقادیر كافی نانها و غلات ( كامل )، سبزیجات و میوه ها
3) مصرف غذای كم چرب، به ویژه ضعیف از چربی اشباع شده
4) حفظ وزن مناسب بوسیله دریافت غذای متعادل و فعالیت فیزیكی منظم
5) محدود كردن دریافت الكل در صورت ومصرف
6) مصرف متوسط مقادیر قندوشكر و غذای حاوی شكر افزودنی
7) انتخاب غذای كم نمك و استفاده محدود از نمك
8) نوشیدنی كافی آب و مایعات
9) مصرف غذاهای حاوی كلسیم بویژه برای دختران وبانوان
10) مصرف غذاهای حاوی آهن بویژه در دختران ، بانوان و گیاهخواران

"BMR" یا نرخ متابولیك پایه

"BMR" همانطور كه میدانید حداقل انرژی لازم برای انجام فعالیتهای حیاتی بدن است این انرژی در ورزشكاران متغیر است و بستگی به توده عضلانی بدن، سن و عوامل ژنتیك دارد. افزایش"BMR" با افزایش توده بدن همراه است و ارتباط نزدیكی با توده عضلانی بدن دارد ورزشكارانی كه توده عضلانی بیشتری دارند نیاز متابولیكی بیشتری برای انرژی در مقایسه با افراد غیر ورزشكار دارند. میزان انرژی مصرفی روزانه ورزشكاران از محاسبه "BMR" و فاكتور فعالیت كه بصورت مضربی از "BMR" می باشد محاسبه می شود.

انرژی مصرفی روزانه بصورت مضربی از "BMR"

همانطور كه میدانید گلیكوژن عضله مهمترین ماده در فعالیت شدید كوتاه مدت ویا فعالیت های دراز مدت است سرعت مصرفی آن در هنگام شروع فعالیت سریعتر می باشد و وابسته به شدت فعالیت می شود. همزمان با كاهش گلیكوژن عضله در اثر فعالیت مداوم گلوكز خون بعنوان مهمترین منبع سوخت كربوهیدراتی مطرح می شود.برداشت گلوكز توسط عضله به 20 تا 40 برابر زمان استراحت می رسد كه باز بستگی به شدت و مدت فعالیت دارد. بمنظور تأمین و پاسخ به برداشت گلوكز توسط عضله خروج گلوكز از كبد افزایش می یابد تا گلوكز خون معمولاً در سطحی بالاتر از سطح زمان استراحت باقی بماند. گلیكوژنولیز كبدی اكثر این گلوكز خروجی را تأمین می كند. با این وجود در طی مراحل آخر فعالیت طولانی وقتی گلیكوژن كبدی كم می باشد گلوكونئوژنز منبع اصلی گلوكز می شود تحت این شرایط خروج گلوكز كبدی نسبت به برداشت گلوكز عضله عقب می افتد و هیبوگلیسمی ایجاد می شود. خستگی در فعالیت طولانی اغلب ولی نه همیشه مرتبط با تخلیه گلیكوژن عضله و یا هیپوگلیسمی می باشد. با توجه به توضیحات داده شده اكنون به نیازهای تغذیه ای ورزشكاران می پردازیم.

نیازهای پروتئینی ورزشكاران

بطور طبیعی هنگامی كه دریافت اسید های امینه كافی باشد سنتز و تجزیه مواد نیتروژنی در بدن در حالت تعادل است. تعادل نیتروژن یا ازت هنگامی بكار می رود كه نیتروژن دریافتی و دفعی مساوی بوده و مقدار پروتئین بدن ثابت باقی بماند هنگامی كه دریافت ناكافی باشد میزان تجزیه پروتئین از بافت بر سنتز آن غلبه می كند در نتیجه وضعیت از دست دهی مازاد پروتئین بدن و دفع نیتروژنی بر دریافت رژیمی برتری می یابد به این وضعیت تعادل منفی نیتروژن (ازت ) می گویند.
در وضعیت تعادل مثبت برای مثال رشد و تولید ماهیچه دریافت پروتئین از رژیم بر دفع آن برتری می یابد و محتوی پروتئین بدن افزایش می یابد. دستیابی بر تعادل مثبت ازت به منظور افزایش توده عضلانی و قدرت یك هدف یا تمرین مقاومت محسوب می شود. در ورزشكاران رشته های قدرتی ، میزان پروتئین توصیه شده حدود 6/1 – 3/1 ( در برخی منابع 8/1- 4/1 آمده است ) گرم پروتئین به ازای هركیلوگرم وزن بدن در روز می باشد كه مقدار بیشتر در ارتباط با فعال توده كردن عضلات می باشد. ورزشكاران رشته های استقامتی به میزان 2/1- 1 ( در برخی منابع ( 4/1- 2/1) آمده است ) گرم به ازای هركیلو گرم وزن بدن در روز به پروتئین نیاز دارند ( دوندگان، اسكی بازان ، دوچرخه سواران ، قایقرانان ) لازم به یادآوری است كه شدت تمرینات وطول مدت تمرینات از جمله عواملی است كه بر مصرف پروتئین در تمرینات اثر می گذارد، در اثر افزایش شدت تمرینات مصرف اسید های امینه بعنوان منبع سوخت افزایش می یابد طول مدت تمرینات هم همینطور. نشان داده شده است كه غلظت اوره خون پس از 60 تا 70 دقیقه تمرینات شدید و طولانی افزایش می یابد این موضوع نشاندهنده افزایش اكسیداسیون اسیدامینه در پاسخگویی به كمبود در دسترس بودن كربوهیدرات است. لازم به توضیح است كه مقادیر مصرفی پروتئین ذكر شده برای ورزشكاران مهم است و مقادیر اضافه تر از آن نباید مصرف شود زیرا مصرف رژیمهای حاوی پروتئین زیاد باعث افزایش كار كلیه شده و عامل از دست دهی آب اضافی از كلیه بصورت ادرار به منظور دفع اوره می شود. همچنین نسبت پروتئین های حیوانی به گیاهی باید 60 به 40 باشد.

نیازهای كربوهیدراتی ورزشكاران

یكی از مشكلات عمده ای كه ورزشكاران در تمرینات سنگین با آن مواجه هستند خستگی و احتمالاً نداشتن نیروی بازیافته از یك جلسه تمرین تا جلسه بعدی است. وقتی ورزشكار روزانه كربوهیدرات كافی دریافت نمی كند ذخایر گلیكوژن كبد و ماهیچه به تدریج تخلیه می شود. این تخلیه دراز مدت و تدریجی گلیكوژن ممكن است استقامت ورزشی را كاهش دهد. به نظر می رسد كه انواع گوناگون كربوهیدرات ها اثرات مختلفی بر سنتز گلیكوژن عضله می گذارد مصرف گلوكز و ساكاروز پس از تمرینات یا فعالیت طولانی اثر مشابه بر بازیافت گلیكوژن دارند در حالیكه فروكتوز ذخیره كمتری بر جای می گذارد.
در مطالعه ای ذخایر گلیكوژن عضله پس از مصرف غذا های حاوی كربوهیدرات ساده و مركب در مدت 48 ساعت دوره بازیافت پس از یك دوی خسته كننده مورد مقایسه قرار گرفت. در 24 ساعت اولیه مصرف كربوهیدرات ساده و مركب ذخایر مشابهی را ایجاد كردند در حالیكه در 24 ساعت دوم كربوهیدرات مركب گلیكوژن بیشتری را ذخیره نمود. در بررسی های دیگر توصیه می شود كه با استفاده از می توان طراحی مناسبی از غذا های حاوی كربوهیدرات انجام داد. كربوهیداراتهای دارای نمایه گلیسمی متوسط تا زیاد باید در رژیم بازیافتی گنجانده شوند كربوهیدراتهای حاوی نمایه قندی كم بیش از یك سوم غذاهای بازیافتی را بخود اختصاص ندهند. همچنین در یك پژوهش نشان داده شده كه رژیم حاوی نمایه قندی زیاد در ظرف 24 ساعت پس از تمرینات قدرتی ذخایر گلیكوژن بیشتری در مقایسه با رژیم حاوی نمایه قندی كم برجای گذاشت.
توصیه می شود كه در مرحله بازیافت از مصرف غذاهای حاوی كمتر از 70% كربوهیدرات اجتناب شود. زیرا مقادیر زیاد چربی و پروتئین اشتها را مخصوصاً در 6 ساعت اول كاهش می دهد. دریافت فیبر هم باید محدود باشد چون فیبر زیاد قدرت و توان ورزشكار را برای مصرف كربوهیدرات كافی بدلیل افزایش حجم محدود می كند بنابراین بهتر است كه از منابع ضعیف فیبر استفاده شود تا بازیافت سریع گلیكوژن پس از فعالیتهای قدرتی انجام گیرد. همچنین مصرف انواع كربوهیدرات مایع با غذاهای كربوهیدراتی حاوی مایع فراوان بویژه برای ورزشكاران خسته مفید است. برای افزایش ذخایر گلیكوژن كبد برای جلسات تمرینات قدرتی طولانی توصیه می شود كه فاصله بین غذای آخر و جلسه مورد نظر بیش از 2 تا 6 ساعت نباشد.

چربی رژیم

مصرف غذاهای چرب در رژیم غذایی ورزشكاران باید محدود شود زیرا تخلیه معده با مصرف غذاهای چرب به تأخیر می افتد و باعث احساس پری می شود و احساس سیری ناشی از مصرف چربی مانع از دریافت كافی غذاهای كربوهیدراتی می شود. اسید های چرب غیر اشباع خیلی سریع از ذخائر سلولهای چربی آزاد می شوند در نتیجه به هنگام كار عضلانی ، سریعتر مصرف می شوند. بنابراین اهمیت دارد كه در نسبت چربیهای مصرفی مقدار مطلوبی از این اسید های چرب منظور شود.

آب

همانطور كه می دانید آب برای سلامت بسیارمهم است و بویژه در فعالیت فیزیكی و بخصوص در هوای گرم .بدون آب رسانی كافی به بدن توانایی انجام فعالیت ورزشكاران كاهش می یابد و اگر مایعات جایگزین نشوند بتدریج سلولهای بدن آب از دست خواهند داد كه این منجر به از دست دادن آب بدن و افزایش دمای بدن خواهد شد. مهمترین عمل آب ثابت نگه داشتن حرارت بدن است كه این عمل توسط تعریق صورت می گیرد. باید در ازای نیم كیلوگرم وزن بدن كه در طی ورزش از دست می رود 2 لیوان آب نوشیده شود 5/2 لیوان مایعات 2 ساعت قبل از تمرین یا مسابقه نوشیده شود. 5/1 لیوان مایعات 15 دقیقه قبل از مسابقه نوشیده شود. حداقل 1 لیوان مایعات هر 15 تا 20 دقیقه در طی آموزش و مسابقه نوشیده شود.

توصیه های برای غذاهای قبل از مسابقه

دریافت كربوهیدرات در زمان 1 تا 6 ساعت قبل از مسابقه مورد تأئید است یك غذای پركربوهیدرات كه براحتی هضم می شود و عوارضی ایجاد نكند توصیه كلی این است كه 1 تا 4 گرم كربوهیدرات به ازاء هر كیلوگرم وزن بدن 1 تا 4 ساعت قبل از ورزش مصرف شود.
استفاده از كربوهیدراتهای دارای نمایه قندی كم ( رها سازی آهسته)‌ در غذای قبل از مسابقه مورد نظر است زیرا در این صورت در طی فعالیت طولانی زمان خستگی به تأخیر می افتد. دریافت چربی قبل از مسابقه باید بسیار محدود باشد زیرا چربی فرآیند هضم را به تأخیر می اندازد و نسبت به ذخایر گلیكوژن كبد نقشی ندارد.
برای حفظ هیدراسیون به بهترین شكل باید از دریافت پروتئین اضافی پرهیز شود زیرا پروتئین دفع آب را افزایش می دهد. در مورد هیدراسیون یا تأمین آب دسترسی به مایع كافی در مرحله قبل از مسابقه خصوصاً برای ورزشهای استقامتی مهم است در ورزشهای استقامتی باید از مرحله قبل از مسابقه با افزایش مصرف مایع از 24 ساعت قبل شروع شود وسپس تا 500 میلی لیتر در 10الی 15 دقیقه قبل از مسابقه ادامه
یابد. غذای قبل از مسابقه باید شامل غذاهایی باشد كه ورزشكار با آنها آشنا بوده و از مصرف آنها لذت برد و بخوبی تحمل گردد. كلاً غذای قبل از مسابقه باید 3 تا 4 ساعت قبل از مسابقه مصرف شود.

نمونه هایی از غذای قبل از مسابقه

1) غلات آماده + شیر كم چربی + میوه تازه یا كمپوت
2) كیك + مربا یا عسل
3) سیب زمینی پخته
4) سالاد میوه + ماست كم چربی
در پایان مسابقه و در اولین فرصت ( حدود نیم ساعت بعد از اتمام تمرین یا مسابقه ) مصرف 40 تا 60 گرم مواد قندی در ساعت بمدت پنج ساعت برای جایگزینی قند در عضلات ( بشكل گلیكوژن ) توصیه شده است .

پر سازی كربوهیدرات

هدف روش پرسازی یا بار گیری كربوهیدرات به حداكثر رساندن ذخیره گلیكوژن عضله در آماده سازی برای ورزشهای استقامتی می باشد كه در آنها سطح گلیكوژن در حد كافی برای حفظ شدت تمرینات و فعالیت برای طول مدت آن ورزش نمی باشد. فعالیت خستگی آور برای خالی كردن ذخایر گلیكوژن 7 روز قبل از مسابقه شروع و در ظرف 3 روز اول با الگوی كم كربوهیدرات، پرپروتئین و پرچربی بمنظور تأمین انرژی دنبال می شود در 3 تا 4 روز مانده به مسابقه یك رژیم پركربوهیدرات ( 70% انرژی كل) استفاده می شود تا نهایت پرسازی یا بارگیری گلیكوژن بداخل عضلات تخلیه شده انجام شود. در طی این 3 تا 4 روز آخر از شدت فعالیت و حجم آن كاسته می شود تا مصرف گلیكوژن عضله تقلیل یابد و نهایت ذخیره سازی حاصل شود.
این رژیم زیانهایی دارد كه در مرحله اول كه كربوهیدرات عوارضی چون خستگی، ناراحتی عصبی، از دست دهی وزن، از دست دهی آب و در مرحله پركربوهیدرات وزن گیری، افزایش تری گلیسرید، كاهش دریافت نیاسین برای كاهش دادن عوارض این رژیم بصورت تغییر یافته اصلاح شد. در این پرسازی اصلاح یافته ، محدودیت كربوهیدراتی حذف شد. شروع از 6 روز قبل از مسابقه بوده كه بسادگی فعالیت كمتر می شد و دریافت كربوهیدرات افزایش می یافت یعنی رژیم پركربوهیدرات همراه با كاهش فعالیت.

كافئین و ورزش

كافئین محركی است كه ضربان قلب را در حالت استراحت افزایش می دهد تولید اسید معده را افزایش می دهد تعداد دفعات ادرار كردن را افزایش می دهد و می تواند عروق خون را گشاد یا تنگ كند اگر كمی1 ساعت پس از صرف غذا مصرف شود جذب آهن را كاهش می دهد این ماده می تواند سبب از دست رفتن آب بدن شود( از طریق افزایش ادرار) از طرفی می تواند كاری كند كه فرد كمتر احساس خستگی كند و در نتیجه رقابت ورزشی آسانتر بنظر می رسد ولی از طرفی به علت اثر آدرنالین سبب می شود كه فرد ورزشكار احساس نگرانی و عصبی بودن كند. هیچ مدركی وجود ندارد كه بگوید مقادیر متعادل و متوسط مصرف آن مضر است. دوزهای كم آن می توانند توانایی كارهای ورزشی را افزایش دهد اما دوزهای بالامعمولاً برای انجام حركات ورزشی مضر هستند. كافئین باعث آزاد شدن اسید های چرب از بافت چربی می شود در نتیجه چربی بیشتر و گلیكوژن كمتری بعنوان سوخت مورد استفاده بدن قرار می گیرد از آنجا كه ذخیره سازی گلیكوژن خستگی عضلانی را كاهش می دهد مصرف كافئین قبل از ورزش باعث افزایش توان ورزشكار می شود.



نوع مطلب : ورزشی، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
سه شنبه 1391/11/3 :: نویسنده : حسین

هرم غذایی ورزش
 

شاید فقط یک ورزشکار حرفه ای از ارزش تغذیه در انجام ورزش ها آگاه باشد و به خوبی نقش تغییراتی را که رژیم غذایی در بهبود انجام تمرینات دارد را درک کند.
شواهد بسیاری نشان دهنده رابطه بین مصرف غذا و انجام ورزش ها هستند. همچنین یک رژیم غذایی بد، به طور یقین اثر منفی بر انجام حرکات ورزشی، حتی اگر به صورت غیر حرفه ای باشند، دارد. یک رژیم غذایی که شامل مقدار کافی از کالری، ویتامین ها، مواد معدنی و پروتئین باشد، انرژی لازم برای انجام یک مسابقه و یا یک ورزژش تفریحی را تامین می کند.

توصیه های لازم در این زمینه:
 

ترکیبات یک رژیم غذایی که برای یک ورزشکار توصیه می شود، تا حدودی با رژیم غذایی افراد معمولی تفاوت دارد. اگرچه هرم غذایی راهنمای بسیار خوبی در این زمینه است، با این حال مقدار مصرف هر گروه از غذاها، بسته به نوع ورزش و میزان تمرینات و همچنین زمان انجام آنها متفاوت است. علاوه بر این، کالری مورد نیاز بسته به سایز، سن، جنسیت و میزان انجام ورزش ها و حرکات ورزشی دارد و به همین دلیل، تعداد وعده های غذا نیز از فردی به فرد دیگری متغییر است.

کربوهیدرات ها:
 

کربوهیدرات های مرکب، جزء اصلی یک رژیم هستند که در غذاهایی چون پاستا، ماکارونی، انواع نان های شیرینی، نان های سبوسدار و برنج وجود دارند. کربوهیدرات ها تامین کننده انرژی، فیبر، ویتامین ها و مواد معدنی هستند و در عین حال، دارای مقدار ناچیزی چربی هستند. یک رژیم غذایی مملو از کربوهیدرات ها، باعث افزایش ذخیره انرژی بدن از کربوهیدرات ها (که گلیکوژن نامیده می شود) می شود. و همین موضوع باعث انجام هرچه بهتر ورزش های استقامتی، به ویژه در زمان های بیش از یک ساعت می شود.
امروزه روش کلاسیک و سنتی ذخیره کربوهیدرات ها، منسوخ شده است و به جای آن از روش جدید و اصلاح یافته استفاده می شود که در افزایش گلیکوژن ماهیچه ها کم ضررتر و موثر تر است. مهم ترین عاملی که ذخیره گلیکوژن را افزایش می دهد، سوزاندن 50 تا 60 درصد از کربوهیدرات ها و تبدیل آن به انرژی در طول روز است.
قندهای ساده که در موادی نظیر نوشابه های غیر الکلی، انواع مرباها و ژله ها و آبنبات ها هستند، اگرچه کالری بسیار زیادی را به بدن می رسانند، اما از نظر غذایی ارزش چندانی ندارند. و در حقیقت، اگر دقیقا" پیش از انجام ورزش ها مصرف شوند، باعث کاهش کارآیی ورزشکاران می شود و حتی ممکن است منجر به هیپوگلیسما (کاهش میزان قند خون) شوند.

پروتئین ها:
 

مهم ترین نقش پروتئین ها در در بدن، رشد و ترمیم بافت های بدن است. بسیاری از مردم بر این عقیده هستند که ورزشکاران به مقدار زیادی پروتئین نیاز دارند و رژیم آنها باید از مقدار پروتئین بالایی برخوردار باشد، تا ماهیچه های آنها رشد کنند. اما محققان بارها و بارها در آزمایشات و تحقیقات خود، چنین نظریه ای را غلط بر شمرده اند و این موضوع که رژیم پروتئین باعث رشد و افزایش ماهیچه ها می شود، نادرست است. تنها عاملی که باعث افزایش حجم عضلات بدن می شود، انجام تمرینات شدید و مداوم است.
مصرف پروتئین در ورزشکاران و افرادی که به تمرینات بدنسازی می پردازند، در مقایسه با افراد معمولی، تنها مقدار بسیار کمی افزایش می یابد و البته اغلب آنها این مقدار ناچیز را از راه خوردن غذای زیاد جبران می کنند. به طوری که اغلب ورزشکاران آمریکایی بیش از نیاز بدنشان پروتئین مصرف می کنند و حتی این مقدار به دو وعده در روز می رسد.
بنابراین بدن افراد برای افزایش عضلات و ماهیچه ها، پیش از آنکه شروع به ورزش های سنگین و سخت کنند، نیاز به پروتئین دارد. البته باید یادآور شد که پروتئین اضافی تبدیل به انرژی شده و حتی در بعضی مواقع به شکل چربی در بدن ذخیره می شود. به همین دلیل مصرف بالای اسیدآمینو ها وپروتئین ها به هیچ عنوان توصیه نمی شود. زیرا ممکن است علاوه بر ایجاد کمبود کلسیم، بار زیادی بر روی کلیه ها میگذارند که نیازمند تصفیه بیشتر مواد پروتئینی نیتروژن دار است.

آب و مایعات:
 

آب مهم ترین ماده برای بدن است و علیرغم اهمیت آن از سوی ورزشکاران نادیده گرفته می شود. آب و مایعات برای آب رسانی به اندام های بدن و تنظیم دمای آن بسیار ضروری هستند. آبی که بدن از راه تعریق از دست می دهد تا خنک بماند، ممکن است در طول مدت یک ساعت ورزش، به چبدین لیتر برسد.
افراد بالغ و بزرگسال، هرگونه کاهش وزن در طول ورزش را که به علت از دست دادن آب بدن است، باید از طریق نوشیدن آب و دیگر مایعات جبران کنند. بهترین روش برای آنکه مطمئن شوید آب کافی به بدن شمادر حین ورزش می رسد، آنست که ادرار شما شفاف باشد.
چند توصیه برای رساندن آب کافی به بدن:
• به مقدار کافی آّب، آبمیوه و شیر بنوشید.
• از نوشیدن آشامیدنی های کافئین دار، جدا" خودداری کنید. زیرا کافئین یک ماده ادرار آور است و باعث از دست رفتن آب بدن می شود.
• قبل، بعد و در حین ورزش به مقدار کافی مایعات بنوشید.
• در طول ورزش به کودکان مقدار کافی مایعات بخورانید. زیرا آنها مانند افراد بزرگسال در مقابل تشنگی ممکن است واکنش نشان ندهند.

بدست آوردن وزن مناسب برای مسابقات:
 

هر گونه تغییر در وزن بدن به منظور شرکت در مسابقات، باید بصورت بی خطر و موثر صورت گیرد. در غیر اینصورت ضرر آن بیش از منفعت آن است. پایین نگه داشتن وزن بدن به طور غیر اصولی، کاهش سریع وزن و یا افزایش وزن به طور سریع و غیر طبیعی ممکن است اثرات سوء و بدی بر روی سلامت بگذارد.
بنابراین هر گونه افزایش یا کاهش وزن باید به طور صحیح و اصولی انجام شود. ورزشکاران جوان که قصد دارند وزن خود را کاهش دهند بهتر است از یک متخصص رژیم و تغذیه کمک بگیرند. در غیر این صورت ممکن است از نظر سلامت دچار مشکلاتی شوند.
هرم غذایی؛ راهنمای خوبی برای چگونگ مصرف انواع غذاها است و اگر به درستی مورد استفاده قرار گیرد، ویتامین ها و دیگر مواد معدنی لازم به بدن خواهد رسید.
پیش از انجام هر ورزشی، با یک متخصص و یا فرد حرفه ای در زمینه تغذیه و رژیم صحبت کنید تا بر طبق نوع ورزش، سن، جنسیت و ... راهنمایی های لازم را به شما بکند.



نوع مطلب : ورزشی، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
سه شنبه 1391/11/3 :: نویسنده : حسین


نوشابه‌های ورزشی مفیدند؟
 
این روزها در اکثر سوپرمارکت‌های شهر، آب‌معدنی‌هایی به چشم می‌خورند که روی آنها عبارت «آب معدنی ورزشی» نوشته شده. اما این که این آب معدنی‌ها برای ورزشکاران کارآیی ویژه‌ای بیش از هر آب معدنی دیگری دارند جای سوال است؟!
قبل از هر چیز باید بدانید که آب شرب دارای میزانی از املاح است که وجود آن برای جایگزینی آب از دست رفته بدن ضرورت دارد. اما ورزشکاران، به خصوص اگر فعالیت سخت بدنی بیشتر از 30 دقیقه داشته باشند (که به از دست رفتن بیش از 2 درصد آب بدن منجر شود)، علاوه بر املاح موجود در آب، به اندکی (حدود 6 درصد) قند ساده هم نیازمندند تا علاوه بر جایگزینی آب، امکان جبران ذخایر انرژی از دست رفته نیز فراهم شود. در این خصوص باید بگویم که نوشیدنی‌های ورزشی باید حاوی مقادیر توصیه‌شده قند باشند و با این تعریف، آب‌معدنی‌های فوق‌الذکر را نمی‌توان نوشابه ورزشی نامید.
توجه داشته باشید که قند نوشابه‌های ورزشی نباید از 8 درصد بیشتر باشد زیرا وجود قند اضافی، زمان تخلیه معده به اثنی‌عشر را افزایش می‌دهد و در نتیجه، جذب مایعات مصرف‌شده با تاخیر بیشتری صورت می‌گیرد. در این صورت، ورزشکار با وجود مصرف مقادیر زیادی مایعات از فایده آن بهره کافی را نمی‌برد.
به نظر می‌رسد با توجه به افزایش سالانه حجم بازار جهانی نوشیدنی‌های ورزشی که در حال حاضر نزدیک به 20 درصد است، از این پس، این‌گونه عناوین را در بازار نوشیدنی‌ها بیشتر شاهد خواهیم بود. هرچند که بدون تولید این‌گونه نوشیدنی‌ها بر پایه علم روز و مطالعات بومی نمی‌توان به تاثیر ویژه آنها بر بازسازی ذخایر آب، انرژی و حتی عملکرد ورزشی ورزشکاران مطمئن بود و بنابراین نمی‌توان آن را به سوال‌کنندگان که باید اغلب بهای نسبتاً گزافی را برای آن بپردازند، توصیه کرد. اغلب یک شربت آب‌لیموی ساده می‌تواند سودمندتر، ارزان‌تر و سالم‌تر از بسیاری نوشیدنی‌های ورزشی موجود در بازار باشد.



نوع مطلب : ورزشی، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
سه شنبه 1391/11/3 :: نویسنده : حسین
  یک کشتی گیر برای آن که بتواند در یک مسابقه پیروز شود، می باید در بهترین شرایط قرار داشته باشد. بر این اساس دانستن اصول مقدماتی تغذیه و به کارگیری آنها برای چنین فردی، حیاتی خواهد بود. مهم ترین مطالب قابل ذکر در این رابطه عبارت اند از:

• آب :
 

کمبود آب بدن (دهیدراتاسیون)، دشمن اصلی شماست. زمانی که بدن شما کم آب می شود، حجم خون شما به شدت کاسته می گردد و افت فشار خون رخ می دهد.
در چنین شرایطی خون رسانی به بافت ها به خوبی انجام نمی شود و سلول های بدن مواد مورد نیاز خود را نمی توانند دریافت کنند و مواد دفعی در اطراف آنها تجمع می یابد. این مجموعه ی عوامل، موجب تشدید احساس خستگی می گردد.
مطالعات متعددی تاکنون بر روی این موضوع صورت گرفته و همگی نشانگر آن است که کم شدن آب بدن حتی در مقادیر اندک نیز موجب آسیب رساندن به عملکرد ورزشی و ضعف عضلانی ورزشکار می گردد. زمانی که بدن فرد کم آب می شود، عمل تعریق به سختی انجام می شود.
در این حالت فرد بیشتر در معرض آسیب های ناشی از افزایش دمای داخلی بدن و گرما قرار می گیرد، زیرا بدن انسان با انجام عمل تعریق، بخشی از دمای داخلی را به بیرون رانده و سبب خنک شدن محیط داخلی می گردد.
قابل توجه آن که افزایش دمای محیط داخلی بدن نه تنها موجب بیماری فرد می شود، بلکه می تواند به آسیب های عضلانی، نارسایی کلیوی و حتی مرگ منجر شود.
حدود یک ساعت قبل از ورزش یا مسابقه، ۳-۲ لیوان آب بنوشید و پس از ورزش، مصرف آب میوه های طبیعی را فراموش نکنید.
بنابراین برای نوشیدن آب، منتظر احساس تشنگی نشوید. مصرف مایعات مورد علاقه یا نوشیدنی های ورزشی نیز به شما کمک می کند. البته در صورت عدم دسترسی به این موارد، به مقدار زیاد آب بنوشید. در مرحله ی پس از ورزش، مصرف آب میوه های طبیعی را فراموش نکنید.
حتی اگر تشنه نیستید، حدود یک ساعت قبل از ورزش یا مسابقه، ۳-۲ لیوان آب بنوشید. این کار جلوی تشنگی شما را گرفته و به شما کمک می کند تا شدیدتر و برای مدت طولانی تری به مسابقه پرداخته یا تمرین کنید.
فراموش نکنید اثر بخشی تمرینات سخت و شدید، تنها در صورت وجود ذخایر کافی ومطلوب آب در بدن شما میسر خواهد بود.

• املاح معدنی
 

برای آن که فعالیت عضلات شما به خوبی انجام شود به میزان متناسبی از الکترولیت ها و مواد معدنی نیاز دارید.
بدن شما در هنگام تعریق برخی مواد معدنی نظیر : سدیم ، پتاسیم ، کلسیم و منیزیم را از دست می دهد که این اتلاف در طی ورزش به دلیل افزایش میزان تعریق، افزایش می یابد. عدم جایگزینی این الکترولیت ها که از طریق عرق و ادرار از دست رفته است، به توان و عملکرد ورزشی شما آسیب می رساند. جالب توجه آن که تحقیقات نشان می دهد که افراد با وزن مطلوب، کمترین میزان تعریق را داشته و بر این اساس الکترولیت کمتری را از دست می دهند.
افراد با وزن ایده آل، کمترین میزان تعریق را داشته و بر این اساس املاح کمتری را از دست می دهند.
در صورتی که از نوشیدنی های ورزشی استفاده می کنید، انواعی را که حاوی الکترولیت ها هستند، انتخاب کنید تا به تأمین نیاز شما به مواد معدنی کمک نماید. البته برای مصرف در حین ورزش، بهتر است نوشیدنی از انواع ایزوتونیک ( نوشیدنی حاوی الکترولیت ها که غلظت آن مشابه خون باشد ) انتخاب شود تا با سهولت بیشتری جذب شده و موجب ناراحتی های گوارشی نگردد. برای آن که انتخاب درستی داشته باشید به برچسب محصول مراجعه نمایید.

• کربوهیدرات برای حداکثر ذخیره ی انرژی
 

کربوهیدرات مصرفی روزانه ی شما به صورت گلیکوژن در عضلات ذخیره می شود. اگر چه پروتئین و چربی نیز به عنوان منابع انرژی مورد استفاده قرار می گیرند، لیکن کربوهیدرات سریع ترین و به صرفه ترین منبع انرژی بوده و نیازهای فوری انرژی را تأمین می نماید.
برای آن که عضلات شما ذخایر قابل توجهی از این مواد را در خود جای دهند، در طی چند روز قبل از مسابقه میزان کربوهیدرات برنامه ی غذایی خود را افزایش داده و از منابع غنی از کربوهیدرات استفاده نمایید. مواد غذایی غنی از کربوهیدارت شامل : انواع نان ، برنج و سایر غلات ، سیب زمینی ، ماکارونی ، کیک و شیرینی هاست.
در طی چند روز قبل از مسابقه میزان کربوهیدرات برنامه ی غذایی خود را افزایش داده و از منابع غنی از کربوهیدرات استفاده نمایید.برخی متخصصان به ازای هر ساعت فعالیت ورزشی شدید، حدود ۶۰-۳۰ گرم کربوهیدرات را توصیه می کنند.
حال آن که در طی دوره های مسابقات فشرده، به طور معمول، ورزشکار زمان کافی برای مصرف یک وعده ی غذایی مطلوب جهت تأمین نیازهای خود را ندارد.در چنین شرایطی، یک میوه و یک مکمل انرژی زای کربوهیدراته می تواند منبع خوبی از کربوهیدرات، برای ورزشکار باشد

• ویتامین ها و آنتی اکسیدان ها
 

این سئوال برای بسیاری از ورزش کاران وجود دارد که آیا دریافت مکمل ویتامینی در بهبود عملکرد ورزشی یک کشتی گیر مؤثر بوده و اساساً مورد نیاز می باشد؟
در پاسخ به این سئوال ذکر این نکته لازم است که در صورت دریافت یک برنامه ی غذایی متعادل که حداقل ۵ واحد میوه و سبزی در تنظیم آن در نظر گرفته شده باشد، به احتمال زیاد اکثر ویتامین های اساسی، در حد مورد نیاز دریافت گردیده و مصرف مکمل لزومی نخواهد داشت.
البته کشتی گیران در دوره ی تمرینات فشرده و نیز دوره هایی که قصد کاهش وزن دارند؛ برنامه ی غذایی متعادلی دریافت ننموده و این امر به طور معمول در یک دوره ی زمانی طولانی صورت می گیرد. لذا برای اطمینان از آن که امکان بروز کمبود ویتامینی را در این موارد از بین ببریم، مصرف یک مکمل ویتامینی می تواند مفید باشد.
برای پیشگیری و کاهش ضایعات اکسیداتیو(تخریب) بافت ها، مصرف آنتی اکسیدان هایی مثل ویتامین E و C می تواند مفید باشد.از طرف دیگر انجام فعالیت بدنی سنگین، با افزایش میزان رادیکال های آزاد در خون، به بافت های بدن آسیب وارد می کند. لذا برای پیشگیری و کاهش ضایعات اکسیداتیو بافت ها، مصرف آنتی اکسیدان هایی مثل ویتامین E و C می تواند مفید باشد.
بهترین منبع ویتامین E آجیل و روغن های گیاهی مثل : روغن جوانه گندم، آفتابگردان، بادام، گردو ، فندق ، ذرت و زیتون است.
ویتامین C در سبزیجات و میوه های تازه و بیشتر در مرکبات ( پرتقال ، گریپ فروت، انواع لیمو و نارنگی )، کیوی ، انواع توت، گوجه فرنگی ، فلفل دلمه ای، هندوانه ، طالبی ، توت فرنگی ، سیب زمینی و سبزیجات برگ سبز موجود است.

• کراتین برای توان و عملکرد ورزشی بهتر
 

کراتین ترکیبی است پروتئینی که در گوشت قرمز و در برخی مواد غذایی دیگر یافت می شود. این ترکیب در بدن، به عنوان ذخیره ی انرژی، برای انجام فعالیت های بدنی به ویژه انواع ورزش های بی هوازی که با شروع تند همراه بوده و نیز حرکات سریع ورزشی نظیر زیرگیری ها در کشتی به کار می رود. برخی از مکمل هایی که در حال حاضر توسط ورزشکاران مصرف می شوند، اساس علمی ندارند. ولی این موضوع در مورد کراتین صادق نیست.
مطالعات علمی متعدد، نشانگر آن است که کراتین موجب افزایش قدرت، اندازه و عملکرد ورزشی می شود. مطالعات بسیاری نیز تأیید کننده ی بی ضرر بودن این ماده می باشند و محققان با به کارگیری این مکمل تحت شرایط کنترل شده، هنوز عوارض جانبی خاصی از این ماده گزارش ننموده اند.
مصرف کراتین باید تحت نظر پزشک یا متخصص تغذیه باشد.این مکمل حدود ۱۵۰ سال است که به مصرف می رسد و نخستین بار توسط پزشکان، برای بهبود عملکرد عضلات و سلول های عصبی استفاده شد. مطالعات بر روی کشتی گیران نشانگر آن بوده که مصرف این ماده، موجب افزایش قدرت بدنی و کاهش درد ناشی از ورزش سنگین می شود.
علاوه بر این ، مصرف کراتین در ورزشکارانی که برنامه ی غذایی کم کالری دارند، به حفظ اندازه و توان عضلات کمک می نماید.
توجه داشته باشید که در مصرف کراتین، باید به توصیه ی متخصص تغذیه یا پزشک عمل نموده و بیش از مقدار تجویز شده میل نکنید، زیرا مصرف بیش از حد آن، تنها دور ریختن پول بوده و ممکن است باعث بروز عوارضی در بدن شود.

• توصیه های تغذیه ای برای کشتی گیران
 

- هیچ گاه بیش از ۱ کیلوگرم در هفته، وزن خود را کاهش ندهید. با رعایت این میزان استاندارد کاهش وزن، در واقع حداقل کاهش بافت عضلانی را دارید و با کاهش بیشتر ازاین مقدار، اتلاف بافت عضلانی رخ می دهد.
- در صورتی که به دلیل تمرینات سخت و فشرده، در هفته بیش از ۵/۱-۱ کیلوگرم وزن کم کردید، مقدار بیشتری میوه، سبزی و غلات مصرف کنید تا نیاز شما برطرف گردد.
- برای کاهش وزن تنها، به برنامه ی غذایی کاهش وزن اکتفا نکرده و به یاد داشته باشید که انجام فعالیت های هوازی مثل پیاده روی، چربی بدن شما را خواهند سوزاند و انجام تمرینات با وزنه، وزن عضلات شما را افزایش می دهد. بنابراین توأم نمودن این ورزش ها با برنامه ی غذایی، مقدار چربی بدن شما را کم خواهد کرد.
- انرژی مورد نیاز شما، وابسته به اندازه ی بدن شماست. کوچک جثه ترین کشتی گیر نیز حداقل ۱۷۰۰ کیلو کالری انرژی در روز نیاز خواهد داشت و دریافت انرژی کمتر از این میزان، به کاهش وزن فرد منجر می گردد.
- از دریافت مایعات روزانه غافل نشوید و سعی کنید دریافت مایعات شما در حد مطلوب باشد. برای آن که از کم آبی (دهیدراتاسیون) و خستگی زودرس جلوگیری شود، ۵/۱ برابر وزن از دست رفته ی خود، در طی تمرین و مسابقه، آب یا مایعات دیگر بنوشید.
- رژیم غذایی روزانه ی خود را با مشورت متخصصان تغذیه تنظیم کرده و از تمامی گروه های غذایی بهره ببرید. در عین حال به یاد داشته باشید مصرف غلات، سبزی جات و میوه جات به دلیل وجود کربوهیدرات در آنها، برای شما مفید خواهند بود.برای جلوگیری از کم آبی (دهیدراتاسیون) بدن و خستگی زودرس ، ۵/۱ برابر وزن از دست رفته ی خود، در طی تمرین و مسابقه، آب یا مایعات دیگر بنوشید.
- از نوشیدنی هایی استفاده کنید که سریع تر جذب شوند و در عین حال ذخایر انرژی بدن شما را نیز تجدید نمایند. لذا از نوشیدنی های ورزشی که حاوی ۱۷-۱۴ گرم کربوهیدرات در هر لیوان (۲۵۰ میلی لیتر) و مقدار کمی نمک طعام می باشند، مصرف کنید. این نوشیدنی ها علاوه بر تأمین مایعات و مقداری انرژی، املاح معدنی بدن شما را نیز تأمین می کنند.
- پس از وزن کشی، با مصرف مایعات، غذاهای کربوهیدراتی و نوشیدنی های کربوهیدراتی ورزشی، علاوه بر بازسازی ذخایر انرژی از دست رفته ی خود، وضعیت مایعات بدن را بهبود دهید. البته در دریافت این اقلام نیز زیاده روی نکنید تا دچار مشکلات و عوارض گوارشی نشوید.
- در رستوران ها و از بین غذاهای آماده، غذاهایی با چربی کمتر را انتخاب کنید. برای این منظور سس کم چرب و ماست کم چرب انتخاب های خوبی می باشند.
- غذاهای چرب، نظیر: کره، انواع روغن ها و غذاهای سرخ کرده را در برنامه ی غذایی روزانه ی خود به ویژه در روز مسابقات، به مقدار کم مصرف کنید و غذاها را بیشتر به صورت آب پز میل کنید.



نوع مطلب : ورزشی، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
سه شنبه 1391/11/3 :: نویسنده : حسین

مراقب از دست دادن آب بدنتان باشیداگر نگران چاقی بیش از حد و یا سلامت خود هستید باید ورزش کنید اما دقت کنید که تمرینات ورزشی را در هر شرایطی با به کارگیری نکات ایمنی لازم انجام دهید. این امر هم درخصوص قهرمانان باتجربه و هم درباره ورزشکاران تازه کار صادق است و وقتی لزوم آن بیشتر مشخص می شود که قرار باشد در هوای گرم ، تمرینات سنگین ورزشی انجام شود.
عرق کردن همیشه همراه ورزش و فعالیت های سنگین بدنی بوده است که اگر بیش از حد عادی رخ دهد می تواند سبب از دست رفتن آب بدن شود، اتفاقی فوق العاده خطرناک محسوب می شود زیرا بدن نمی تواند بدون میزان مشخصی آب و الکترولیت به فعالیت های خود ادامه دهد.
همان طور که می دانید الکترولیت ها، مواد معدنی از قبیل سدیم است که همراه عرق و ادرار از بدن دفع می شود. بنابراین، هر فردی باید دقت داشته باشد که در طول ورزش یا پس از آن، آب بدنش را از دست ندهد و این موضوع برای ورزشکاران حرفه ای بسیار جدی تر است و باید احتیاط بیشتری را به کار گیرند.

● چگونه متوجه شویم که آب بدنمان کاهش یافته است
 

وقتی میزان آب بدن به زیر حد نرمال کاهش یابد، حالتی است که می گویند آب بدن از دست رفته است اولین چیزی که شخص در این حالت تجربه می کند، تشنگی است. البته رابطه دقیقی بین میزان تشنگی و از دست رفتن آب بدن وجود ندارد.
گاهی اوقات شخص دچار سردرد می شود، زبانش خشک می شود و اگر مشغول تمرینات ورزشی باشد یا وضعیت بدنش را تغییر ناگهانی دهد، احساس سرگیجه می کند، پوست بدنش داغ تر می شود.همچنین در این مواقع توانایی های مغزی و فیزیکی فرد هر دو کاهش می یابند. پس علایم فراوانی هستند که می توانند مشخص کنند آیا فرد دچار کم آبی شده است یا خیر.

● چگونه ممکن است، از دست رفتن آب بدن بر سلامت شخص اثر بگذارد
 

اگر میزان آبی که بدن از دست می دهد بسیار زیاد باشد، می تواند سبب گرمازدگی شدید و یا شوک های گرمایی شود. در چنین حالاتی، تعرق شدید شده، فرد دچار رنگ پریدگی می شود و یا این که استفراغ های شدیدی می کند.
اگر دمای بدن به بیش از ۴۱ درجه سانتیگراد برسد خطر شوک های گرمایی نیز افزایش می یابد. وقتی آب فراوانی از دست برود، احتمال بروز عفونت های ادراری و تشکیل سنگ های کلیه و صفرا زیاد می شود. همچنین حساسیت به سرطان مثانه و روده بزرگ در چنین فردی بیشتر می شود.



نوع مطلب : ورزشی، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


تغذیه و تسکین دردهای مزمن ورزشکاران 
کسانی که آخر هفته ها ورزش می کنند و آنهایی که ورزشکار حرفه ای هستند، با دردهایی که در نقاط مختلف بدنشان( با توجه به نوع ورزشی که انجام می دهند) ایجاد می شود آشنایند. بیشتر آنها برای ساکت کردن دردشان مسکن می خورند، ولی آیا می دانید که با خوردن برخی غذاها و افزودن مقدار مناسبی از آنها به رژیم غذایی روزانه می توان از بروز دردهای پس از ورزش پیشگیری کرد یا از شدت درد کاست؟

آسیب های حاد:
 

وقتی ورزشکار حین ورزش صدمه جدی می بیند، مثلاً مچ پای او پیچ می خورد یا می شکند، باید سریع او را به مرکز درمانی و پزشک متخصص رساند تا اقدامی حرفه ای و تخصصی برای رفع این آسیب انجام گیرد. علاوه بر این می توان تا رسیدن به مرکز درمانی برای تسکین درد او( که در این موارد زیاد است)، از داروهای ضد التهاب غیر استروییدی( NSAIDs) استفاده کرد که معروف ترین آنها ایبوپروفن و ناپروکسن هستند. همچنین یکی دیگر از کارهای مؤثری که می توان برای چنین مجروحی انجام داد این است که تا جای ممکن خود فرد و به خصوص عضو صدمه دیده را کاملاً بی حرکت نگه داشت، آن نقطه را کمپرس سرد کرده و بالاتر از سطح زمین قرار داد.

دردهای مزمن حاصل از فشارهای مداوم:
 

در مقابل، دردهای مزمنی هستند که ورزشکار با هر بار ورزش و به خصوص انجام پشت سر هم حرکت خاصی، احساس می کند و باعث می شود که او نتواند به مدت زمان لازم ورزش را ادامه دهد یا دامنه حرکت آن اندام محدود شود. مثلاً کسی که به عنوان ورزش روزانه می دود یا یک دونده حرفه ای که در سطوح قهرمانی به طور مداوم و تحت برنامه ای حساب شده و سخت می دود، حین دویدن پیوسته روی زانویش فشار وارد می کند. اکثر این افراد هر قدر هم که قوی و حرفه ای باشند با انجام چنین حرکاتی که در آنها مدام به عضوی فشار وارد می شود دچار درد مزمن در آن عضو خواهند شد. گاهی این فشار پیوسته به اندام های دیگر هم فشار وارد می کند و ممکن است نه تنها آن عضو خاص بلکه اعضای دیگری از بدن ورزشکار هم دچار درد مزمن شوند.
برای کاهش این دردها یا پیشگیری از بروز آنها روش های متعددی وجود دارد که ورزشکاران حرفه ای تحت نظر کارشناسان طب و تغذیه ورزشی با به کارگیری آنها بر این مشکل غلبه می کنند. راه دیگری هم هست که هم برای ورزشکاران حرفه ای و هم برای آنهایی که به طور غیرحرفه ای و برای حفظ سلامت خود روزانه به طور مرتب ورزش می کنند، پاسخگو خواهد بود. این روش به تغذیه چنین افرادی مربوط می شود. با رعایت اصول خاصی در رژیم غذایی ورزشکار و افزودن خوراکی های ویژه به غذاهایی که او در طی روز می خورد، می توان احتمال بروز این دردها و یا میزان التهابی که باعث شده او به طور مزمن درد بکشد را کاهش داد.

تغذیه و تسکین دردهای مزمن ورزشکاران

خوردن چه غذاهایی می تواند میزان التهاب را کاهش دهد؟
 

مصرف غذاهای حاوی اسیدهای چرب امگا-3 به خصوص دکوزاهگزانوئیک اسید( DHA)، که در روغن ماهی وجود دارند، می تواند از میزان التهابی که از تحت فشار قرار گرفتن عضوی خاص در طولانی مدت حاصل شده بکاهد و درد مزمنی که ورزشکار را رنج می دهد تسکین دهد. اگر ورزشکار به رژیم غذایی خود ماهی های چرب مانند سالمون یا تن اضافه کند، می تواند از این مواد مفید بهره مند شود. از بین غذاهای دیگری که مواد ضد التهاب در خود دارند می توان به دانه آسیاب شده کتان، روغن کتان، گردو، سبزی هایی که برگ های سبز تیره دارند و روغن کانولا اشاره کرد.

چربی های تسکین دهنده و تشدید کننده التهاب:
 

دکتر ژانت بریل، استاد تغذیه در دانشکده سلامت عمومی میامی و فلوریدا درباره مصرف چربی ها می گوید:« وقتی پای مصرف غذاهای حاوی چربی به میان می آید خوب دقت کنید. چربی موجود در برخی غذاها التهاب را افزایش داده و برخی دیگر موجب کاهش آن می شوند. خوردن غذاهای حاوی مقادیر کافی از اسیدهای چرب امگا-3 و محدود کردن غذاهایی که میزان اسیدهای چرب امگا-6 آنها زیاد است باعث می شود سلول ها موادی ضد التهاب از خود ترشح کنند که برای تسکین چنین دردهای مزمنی مؤثر هستند.
اسیدهای چرب امگا-6 بیشتر در بسیاری از غذاهای فرآوری شده و برخی از روغن های پخت و پز مانند روغن آفتابگردان و روغن پنبه دانه وجود دارند. با وجودی که ورزشکاران به طور کلی از سلامتی بالایی برخوردارند، ولی اعمال تغییرات در رژیم غذایی آنها به منظور رسیدن به هدفی خاص( در اینجا کاهش التهاب) باید تحت نظر متخصص انجام گیرد.

تغذیه و تسکین دردهای مزمن ورزشکاران

تعادل، راه حل اصلی کاهش التهاب:
 

به طور کلی اگر ورزشکاری بخواهد از این دردهای مزمن( که بروز آنها در بیشتر ورزشکاران حرفه ای اجتناب ناپذیر است) کمتر رنج بکشد، باید طوری غذا بخورد که بین میزان اسیدهای چرب امگا-3 و امگا-6 تعادل برقرار شود. شما به عنوان یک ورزشکار می توانید به روش های مختلف این مواد ضد التهاب را به بدنتان برسانید. یک راه بسیار ساده و بدیهی خوردن مستقیم این خوراکی هاست. دکتر بریل در مورد میزان مصرف غذاهای حاوی امگا-3 می گوید که اگر ورزشکار در هفته دو قاشق سوپخوری دانه کتان آسیاب شده و یا دو وعده ماهی چرب مانند سالمون بخورد، به اندازه ای امگا-3 دریافت خواهد کرد که برای تسکین التهاب های دردناک اعضای بدنش مؤثر خواهد بود.
روش دیگری هم هست و آن افزودن اینها به غذاهای دیگر است. مثلاً می توان دانه های آسیاب شده کتان را در پخت پن کیک و برخی از انواع شیرینی ها به کار برد و یا آن را در سوپ جوی دو سر ریخت. یک روش ساده دیگر برای بهره مندی از این اسیدهای چرب مفید ضد التهاب، استفاده از سبزی ها در سالاد سبزیجات است.



نوع مطلب : ورزشی، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
سه شنبه 1391/11/3 :: نویسنده : حسین
   ورزش و بچه‌های مردم
 
گفتگو با آقای دکتر جواد فلاح ، متخصص تغذیه ورزشی
علی، پسرم، 5 سال بیشتر ندارد اما شیطنتش امانم را بریده. امروز که با مادرم صحبت می‌کردم، می‌گفت: «علی خیلی بازیگوش و پرجنب‌ و جوشه. بچه‌های بازیگوشی مثل علی را باید به کلاس‌های ورزشی فرستاد تا انرژی و هیجاناتشان تخلیه شود...» اما من نمی‌دانم چه ورزشی برای چه سنی مناسب است؟ اصلا لزومی دارد بچه‏ای که 5 سال بیشتر ندارد، به کلاس‌های ورزشی برود؟ در ادامه پاسخ‌های دکتر جواد فلاح، متخصص تغذیه ورزشی را به این پرسش‌ها بخوانید.

*خیلی از والدین تمایل دارند کودکان خود را در کلاس‌های ورزشی ثبت‌نام ‌کنند، در این بین باید به چه نکته‌هایی توجه شود تا سلامت کودکان به خطر نیفتد؟

این نکته از زوایای مختلف قابل بررسی است. تغذیه کودکان و نوجوانان ورزشکاری که هنوز در حال رشد هستند، مهم‌ترین نکته‌ای است که باید به آن توجه داشت. باید این نکته متناسب با سن و توان یادگیری‌ به این ورزشکاران کوچک آموزش داده شود؛ مثلا می‌توان به کودکان 5 ساله، اهمیت مصرف غذاها و میوه‌ها و موادغذایی مفید و آشامیدن آب را فهماند. برای نوجوانان می‌توان جزئی‌تر به موضوعات مرتبط با تغذیه پرداخت. علاوه بر این، باید به نیازهای تغذیه‏ای افزایش‌یافته کودک ورزشکار توجه شود. این موضوع متناسب با دفعات، شدت و مدت ورزش متفاوت است. نباید به خاطر 10 دقیقه دویدن 3 بار در هفته، کودک را وادار به خوردن مقدار زیادی غذا کرد و با ایجاد اضافه وزن، سلامت او را به خطر انداخت بلکه باید کیفیت غذایش را از نظر محتوا و موادمغذی و تنوع و تناسب مدنظر داشت. معمولا اشتهای کودکان سالم ملاک خوبی برای تعیین میزان غذای مصرفی است. رعایت نکته‌های بهداشتی و نگهداری و مصرف موادغذایی تازه برای پرهیز از مسمومیت‏های غذایی نیز اهمیت خاصی دارد.

*با توجه به سن کودکان نیازهای تغذیه‏ای آنها چه تفاوتی پیدا می‌کند؟

با توجه به میزان رشد کودک، نیاز او به انرژی، املاح و ویتامین‏ها متفاوت خواهد بود. به دلیل تفاوت شدت و مدت زمان ورزش و وزن کودک و سایر عوامل، نمی‏توان در این مورد یک حکم کلی داد. باید رویکرد اختصاصی مد نظر قرار گیرد اما به‌طور کلی باید متناسب با شدت و مدت فعالیت ورزشی، دریافت مواد غذایی تغییر کند و موادغذایی و نوشیدنی‌های سالم به کودکان داده شود. برای تعیین کردن تغذیه مناسب در فعالیت ورزشی کودکان در کوتاه‏مدت، به بازیابی توانایی‌های کودک پس از انجام تمرینات سخت، در میان‏مدت به تعادل وزن و در درازمدت به تداوم رشد و نمو آنان توجه داشته باشید. حداقل کاری که والدین و مربیان می‏توانند انجام دهند وادار نکردن کودک به کاهش وزن و محدودیت دریافت کالری (آن هم با روش‏های غیراصولی) است.

*باشگاه‏های ورزشی چه نقشی می‏توانند داشته باشد؟

قبل از شروع کلاس‌ها بهتر است همه باشگاه‌ها کلاس‌های اصول تغذیه مناسب را برای کودکان و مادرانشان برگزار کنند. این آموزش‏ها از بسیاری از مشکلات احتمالی، سوءتغذیه و همین‌طور نگرش‏ها و رفتارهای غلط تغذیه‏ای در طول عمر ورزشی افراد پیشگیری می‏کند. بالاخره ورزشکاران آینده از میان همین نوجوانان خواهند بود.

*به آموزش اصول تغذیه اشاره کردید، این آموزش‌ها شامل چه مواردی است؟

نکته‌های تغذیه‌ای که می‌توان متناسب با سن بچه‌ها به آنها آموزش داد، شامل موارد ذیل است:
1. شناخت مواد غذایی سالم و بیان علت بهتربودن مصرف آنها (غذا، انواع میوه ‌و سبزی) نسبت به هله‌هوله‌های موجود در بازار
2. تشویق به مصرف همه انواع غذاها و میوه‌ها‏ با رنگ‏های مختلف
3. پرهیز از حذف یک گروه خاص موادغذایی
4. پرهیز از نوشیدن نوشابه‏های گازدار، انرژی‏زا و مصرف آب یا دوغ و شربت‏های رقیق خانگی مانند سکنجبین و آبلیمو
5. آموزش زیان انواع مختلف مکمل‏های ورزشی با نام‏ها و بسته‏بندی‏های جذاب و آشناکردن کودک و نوجوان با تبلیغات دروغین. علاوه بر این، باید کودکان را با چگونگی وزن‏کشی درست و اهمیت آن آشنا کرد و والدین نیز همواره از مشاوره یک متخصص و نه اطلاعات به دست آمده از همسن‌وسالان، برای حل مشکلات یا رسیدن به اهداف تغذیه‏ای مثل کاهش یا افزایش وزن، عضله‏سازی و... استفاده کنند.
6. والدین باید بدانند ورزش تاثیری در افزایش قد ندارد و آنچه باعث کوتاهی یا بلندی قد می‌شود، انجام ورزش‎هایی مانند بسکتبال یا والیبال نیست بلکه تغذیه مناسب اصلی‌ترین عامل است.

*بی‏توجهی به تغذیه کودکان ورزشکار چه عوارضی دارد؟

در صورت بی‏توجهی به تغذیه ممکن است کودکان دچار اختلال در رشد شوند. از سوی دیگر، توجه بیش‌ازحد و وادارکردن کودک به خوردن غذاهای پرکالری به دلیل اینکه ورزش می‏کند، بدون توجه به شدت ورزش انجام‌شده و میزان نیاز افزایش‌یافته تغذیه‏ای، ممکن است به اضافه وزن و تشدید مشکلات سلامت کودک بینجامد. همواره باید در فواصل متناسب با رعایت شرایط استاندارد، قد و وزن کودک اندازه‏گیری شود تا بتوان از آنچه اتفاق می‏افتد، به موقع باخبر شد. به‌نظر می‏رسد در کودکان در حال رشد که ورزش‏های متوسط و شدید انجام می‏دهند، تجویز یک مکمل جامع حاوی میزان لازم ویتامین‏های محلول در آب و ریزمغذی‏های معدنی، آهن، روی و کلسیم، کار درستی باشد.

*به اختلال در رشد و نمو کودکان اشاره کردید، این مشکل ممکن است چه زمانی بروز کند و برای پیشگیری از آن چه باید کرد؟

انجام ورزش دائمی و نیمه‏حرفه‏ای و به‌اصطلاح «ورزش قهرمانی»، اغلب کودکان و نوجوانان را در معرض اختلال‌های تغذیه‏ای قرار می‏دهد و می‏تواند به اختلال در رشد کودک بینجامد. معمولا کودکان به توصیه والدین به انجام ورزشی خاص می‏پردازند. بیشتر والدین آرزوهای برباد رفته‏ای دارند که می‏خواهند به سرعت در کودکانشان تحقق یابد. همین عجله در گرفتن تصمیم از یک سو و فقر معلومات ورزشی و تغذیه‏ای از سوی دیگر، کودکان را به آزمایشگاه آزمون و خطای والدین یا مربیان کم‏اطلاع تبدیل می‏کند. در باشگاه‏های ورزشی‏ «کشتی» و «جودو» به دفعات با کودکان زیر 12 ساله‌ای برخورد کرده‏ام که وادار به کاهش وزن با روش‏های عهد دقیانوس شده‏اند. این کودکان به احتمال زیاد با تکرار این فشارها، به کوتاهی قد و کاهش تراکم استخوان‏ها دچار خواهندشد. مربی و والدین نباید دانسته‏های غیرعلمی خود را روی کودک امتحان کنند. در مواردی، حتی به دلیل روش‏های نادرست کاهش وزن یا مصرف برخی داروها، مرگ در کودکان گزارش شده است. خیلی از این کودکان از نظر سلامت آسیب جدی می‏بینند. بهترین شاهد این مدعا این است که متأسفانه اغلب قهرمانان کودک و نوجوان ما در بزرگسالی نتیجه‏ای نمی‏گیرند و ستاره قهرمانی‏شان خیلی زود افول می‏کند.

*حرف آخر

گرمازدگی، شایع‏ترین مشکلی است که به صورت حاد در کودکان ایجاد می‏شود و می‏تواند باعث افزایش درجه حرارت بدن، پرخاشگری کودک، اغما و حتی مرگ شود بنابراین مربیان باشگاه‏ها باید به کودکان مصرف به اندازه و متناوب آب را یادآوری و امکان نوشیدن آب را در زمان‏های خاص و میان تمرین‏های ورزشی فراهم کنند. برای کودکان شرکت‌کننده در مدرسه‌های فوتبال که کلاس هایشان در گرم‌ترین ساعت‏های روز آغاز می‏شود تا کمترین اجاره بهای زمین پرداخت شود، بیشترین احتمال ایجاد کم‏آبی و افزایش دمای داخلی بدن وجود دارد بنابراین علاوه بر توجه به نوشیدن کافی و متناوب آب، باید از آب برای خنک کردن بدن استفاده و در ساعت‏های گرم روز، از قرارگرفتن طولانی‏مدت در زیر اشعه مستقیم آقتاب جلوگیری ‏شود.



نوع مطلب : ورزشی، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
نوشابه ورزشی یا نوشابه انرژی‌زا ؟

فرق نوشابه ورزشی با نوشابه انرژی‌زا

دکتر هاله دادگستر، متخصص پزشکی ورزشی
در سراسر دنیا نوشابه‌هایی تولید می‌شوند که به «نوشابه‌های ورزشی» معروف‌اند. این نوشابه‌ها با نوشابه‌های انرژی‌زایی که در سوپرمارکت‌ها به فروش می‌رسد، کاملا تفاوت دارند. نوشابه‌های ورزشی نه‌تنها انرژی تولید می‌کنند، بلکه در طول تمرین جبران‌کننده کاهش مایعات بدن ورزشکار و در پایان ورزش جایگزین مناسب مایعات از دست رفته‌اند. نوشابه‌های ورزشی به دو شکل مایع یا پودر عرضه می‌شوند. انرژی این نوشابه‌ها کم‌ اما میزان آب آنها بالاست. نوشابه‌های ورزشی برخلاف نوشیدنی‌های انرژی‌زای معمولی فقط 8-5 درصد کربوهیدرات دارند و میزان سدیم و پتاسیم آنها بالاست. نوع دیگری از نوشابه‌های ورزشی (اسپرت بار) نیز داریم که در واقع نوشیدنی‌ای بین نوشیدنی‌های ساده ورزشی و نوع غذایی آن است. این نوشابه‌ها هم انرژی فرد را حفظ می‌کنند و هم نوعی غذای سفر محسوب می‌شوند و 50-40 درصد آنها را کربوهیدرات‌ها تشکیل می‌دهد و مابقی پروتئین و ویتامین است. بیشتر نوشابه‌های ورزشی حاوی مقداری قند، موادمعدنی و ویتامین هستند و رایج‌ترین نوعی که در سراسر دنیا مصرف می‌شود، نوع اولی است که معرفی شد. یادتان باشد نوشابه‌های ورزشی در کشور ما به سختی یافت می‌شوند و فقط در دسترس ورزشکاران حرفه‌ای در باشگاه‌ها قرار می‌گیرند. سایر نوشیدنی‌هایی که به‌عنوان نوشابه ورزشی انرژی‌زا در سوپرمارکت‌ها به فروش می‌رسند، به‌هیچ‌وجه نوشابه ورزشی و موردتایید نیستند.
نوشابه ورزشی یا نوشابه انرژی‌زا ؟

نوشابه انرژی‌زا، واقعا انرژی‌زاست؟

پرسشی از دکتر سیدعلی کشاورز، متخصص تغذیه و رژیم‌درمانی
درباره نوشیدنی‌های انرژی‌زا چنان تبلیغ می‌شود که انگار می‌توانند قدرت بدنی را چند برابر، خستگی روزانه را رفع و فرد را به یک انسان فعال و موفق تبدیل کنند. بسیاری از نوجوان‌ها و جوان‌های کشورمان هم که مصرف‌کنندگان اصلی این نوشیدنی‌ها هستند، فریب این شعارهای دروغین را می‌خورند اما برخلاف آنچه تبلیغ می‌شود، ترکیب نوشیدنی‌های انرژی‌زا نه تنها برای سلامت و قوای بدنی مفید نیستند، بلکه می‌توانند به دلیل قند بالایی که دارند، باعث افزایش وزن و چاقی شوند و به تدریج عامل ضعف و بیماری باشند. در گفت‌وگو با دکتر سیدعلی کشاورز، متخصص تغذیه و رژیم‌درمانی و مدیر گروه تغذیه و بیوشیمی دانشگاه علوم پزشکی تهران، این موضوع را بیشتر بررسی کرده‌ایم.

این روزها تبلیغات بسیاری درباره نوشیدنی‌های انرژی‌زا انجام می‌شود و قفسه سوپرمارکت‌ها پر است از قوطی‌های رنگارنگ آنها. آیا این نوشیدنی‌ها همان نوشیدنی‌های ورزشی هستند که قوای بدنی را افزایش می‌دهند؟

نه، نوعی نوشیدنی تجاری و نوعی نوشیدنی‌ استاندارد ورزشی وجود دارد که متاسفانه در کشور نوع دوم را اصلا نداریم. نوشیدنی‌هایی که به عنوان نوشیدنی انرژی‌زا یا ورزشی عرضه می‌شوند؛ عمدتا نوشیدنی‌های تجاری هستند که نه تنها برای ورزشکاران حرفه‌ای بلکه برای افراد عادی هم مناسب نیستند.

چرا؟ چه تفاوتی میان این دو وجود دارد؟

مقدار قند نوشیدنی‌های تجاری بالاست. قند نوشیدنی‌های ورزشی بین 7-5 درصد و قند نوشیدنی‌های تجاری بالای 10 درصد است و مصرف آنها به‌خصوص قبل از تمرین یا مسابقه برای ورزشکار اصلا مفید نیست.

غیر از قند، چه موادی در این نوشیدنی‌ها وجود دارد که آنها را اصطلاحا انرژی‌زا کرده است؟

همان‌‌طور که وقتی خسته‌ایم چای و قهوه‌ می‌نوشیم و خستگی‌مان برطرف می‌شود، نوشیدنی‌های انرژی‌زا هم خستگی را برطرف می‌کنند. نوشیدنی‌های انرژی‌زا، همان نوشیدنی‌های قندی هستند که به آنها کافئین اضافه شده تا به فرد حس سرحالی و نشاط بدهند. در برخی از آنها نیز ویتامین‌های گروه B و C وجود دارد. وقتی خسته هستیم، یک نوشیدنی‌ قندی حاوی ویتامین‌های B و C تا حدی خستگی‌مان را برطرف می‌کند و اگر کافئین داشته باشد، به ما احساس نشاط می‌دهد.

پس اگر کسی در طول روز احساس خستگی ‌کند، می‌تواند برای رفع خستگی از این نوشیدنی‌ها بنوشد؟

نه، این کار را توصیه نمی‌کنم.

مگر این نوشیدنی‌ها زیان‌ دارند؟

بله. این نوشیدنی‌ها قند بالایی دارند و اگر مکرر مصرف شوند، نه تنها چاق‌کننده‌اند بلکه می‌توانند چربی‌های خون، به‌خصوص تری‌گلیسیرید را بالا ببرند. همانطور که می‌دانید چاقی، مادر بسیاری از بیماری‌هاست و فردی که با مصرف بی‌رویه این نوشیدنی‌ها چاق شود، باید منتظر بروز سایر مشکلات از جمله ناراحتی‌های قلبی‌-عروقی هم باشد.

آیا این موضوع حقیقت دارد که نوشابه‌های انرژی‌زا در رفع افسردگی موثرند؟

نوشیدنی‌های حاوی ویتامین‌های گروه B، تا حدی در بهبود روحیه موثرند اما اگر فردی شربت
B کمپلکس بخورد هم همین تاثیر را می‌بیند پس چه دلیلی دارد نوشابه‌های تجاری مصرف کند؟

آیا ضرر این نوشابه‌ها برای دختر خانم‌ها بیش از پسرهاست؟

نه، تفاوتی ندارد.

چه کسانی و در چه حد، مجاز به مصرف این نوشیدنی‌ها هستند؟

مصرف نوشیدنی‌های انرژی‌زا برای ورزشکاران، آن هم بعد از تمرین و مسابقه برای جایگزینی ذخایر انرژی و قند بدن اشکالی ندارد اما کسی‌ که ورزش نمی‌کند یا اضافه وزن دارد و چاق است، نباید این نوشیدنی‌ها را مصرف کند. اگر فردی گاهی این نوشیدنی‌ها را بنوشد (2-1 بار در هفته) به‌خصوص زمانی که در طول روز بیرون بوده، دوندگی داشته و خسته است یا عطش زیادی دارد، اشکالی ندارد اما مصرف هر روزه آن مخصوصا اگر چند بار در روز باشد، فاجعه‌بار است.

نوجوان‌ها و جوان‌هایی که در باشگاه‌های ورزشی تمرین می‌کنند، از مصرف‌کننده‌های عمده این نوشیدنی‌ها هستند. به نظر شما کسانی که برنامه ورزشی مرتبی دارند، بهتر است چه نوشیدنی‌ای را جایگزین نوشابه‌های تجاری کنند؟

مکمل‌های کربوهیدراتی. این مکمل‌ها حاوی مواد قندی-نشاسته‌ای هستند که مخصوص ورزشکاران تهیه شده‌اند. حل 2/1پیمانه از این مکمل‌ها در یک لیتر آب، نوشیدنی‌ای با 6-5 درصد قند می‌دهد که در واقع نوعی نوشیدنی ورزشی استاندارد است. البته این نوشیدنی‌ها هم فاقد الکترولیت و از استانداردهای خارجی دور هستند بنابراین چندان ایده‌آل نیستند اما به هر حال از نوشابه‌های انرژی‌زای تجاری بهترند.

به‌نظر شما چه کسانی نباید اصلا نوشابه‌های انرژی‌زای تجاری بنوشند؟

افراد مبتلا به دیابت، مبتلایان به تری‌گلیسیرید خون بالا، افراد دچار اضافه‌وزن و چاقی و به‌طور کلی هر کسی که محدودیت وزن دارد یعنی به زانودرد دچار است یا خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی در او بالاست و لازم است مراقب افزایش وزن خود باشد.



نوع مطلب : ورزشی، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
چه کسانی نباید دوچرخه سواری کنند؟



 
دوچرخه ‌سواری از ورزش‌هایی است که با فعالیت سوخت‌و ساز هوازی ضمن تقویت عضلات شرایط تنفسی و قلبی عروقی را بهبود می‌بخشد. محدودیت دوچرخه‌ سواری جز بیماری‌های داخلی یعنی تنفسی و قلبی برای کسانی هست که دچار آرتروز شدید مفاصل زانو هستند.
برای کودکان تقریبا هیچ محدودیتی وجود ندارد و همچنین برای زنان و مردان انجام این ورزش به یک اندازه توصیه می‌شود.
اگر شخص شرایط خاصی ندارد که فعالیت ورزشی برایش محدویت داشته باشد دوچرخه‌ سواری هیچ ضرر خاصی ندارد. محدودیت برای انجام ورزش دوچرخه‌ سواری در مورد بیماری‌های قلبی و عروقی در شرایطی است که نارسایی خاصی دارند این‌گونه افراد در هوای آلوده نباید دوچرخه‌ سواری کنند. در بقیه موارد که شخص مشکلی در مفاصل زانو، مچ‌پا و لگن ندارد، انجام دوچرخه‌ سواری مشکلی ندارد.
چه کسانی نباید دوچرخه سواری کنند؟

در دوچرخه‌ سواری حرفه‌ای مانند هر ورزش حرفه‌ای دیگر رعایت نکات آمادگی یعنی گرم کردن با نرمش ملایم، انجام دوچرخه‌ سواری و بعد سرد کردن بدن برای جلوگیری از فشار به عضلات و دردهای عضلانی لازم است.
میزان دوچرخه‌ سواری مانند هر ورزش دیگری با سن، توانایی فیزیکی و آمادگی بدنی ارتباط مستقیمی دارد و با تمرینات مداوم می‌توان این توانایی را بالاتر برد.
برای دوچرخه‌سواران حرفه‌ای در دوره‌‌های آموزش، شیوه‌های استفاده از دوچرخه برای آسیب کمتر مفاصل و عضلات آموزش داده می‌شود.
اشکالاتی که در ورزش طولانی با دوچرخه به وجود می‌آید مانند هر ورزش دیگری خستگی عضلانی و بیش از توان عضلات از آنها کار کشیدن است که سبب گرفتگی‌های عضلانی یا به ندرت آسیب الیاف عضلانی مانند کشیدگی یا پارگی عضلات می‌شود.



نوع مطلب : ورزشی، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
سه شنبه 1391/11/3 :: نویسنده : حسین
پهلوان جاوید

چشم اعتماد مردم

تختی با مردم بود و از مردم، مردمگرایی در ذاتش بود. داستان کمکش به دانشجویان یکی از جالب ترین صحنه های به یادگار مانده از زندگی تختی است.
یک بار که دانشجوها در دانشگاه تهران تحصن کرده بودند و دانشگاه هم محاصره بوده و کسی امکان تردد به دانشگاه نداشته، تختی با ظرف های غذا از دانشگاه وارد می شود، خوب پاسبان ها هم می شناختندش و کاری با وی نداشتند. چون غذا کم بوده، از درهای متعدد دانشگاه وارد می شود و کار غذا رسانی را تکرار می کند.»
بابک با اشاره به علاقه و سمپاتی متقابلی که مردم نسبت به تختی داشتند، برخورد آنها با جهان پهلوان را نظیر اعتمادی می داند که نسبت به پهلوان های قدیم وجود داشت. وی می گوید:« یک بار پدرم که از آلمان با ماشین شخصی راهی ایران بوده، یکی از دانشجویان ایرانی که خانم آلمانیش را می خواسته به ایران بفرستد می فهمد که تختی راهی ایران است. نمی دانم چرا خانمش را با هواپیما نمی فرستاده، شاید به خاطر اینکه پول نداشته، در فرانکفورت به سراغ تختی می آید و خانمش را می سپرد به دست تختی.
ظاهرا ماشین تختی ایرادی داشته. تختی عنوان می کند خیلی خوب ماشین رفیق من هست خانم شما می تواند با وی بیاید. ولی آن دانشجو می گوید فقط باید در ماشین خودت سوار شود. بالاخره آن خانم با تختی به ایران می آید و این زمینه دوستی های بعدی دانشجوی ایرانی با تختی می شود. به هر حال تختی در جامعه ما پدیده ای بود.»

پاسخ منفی به پست های دولتی

شاه ملعون برای اینکه مقابل تختی کم نیاورد در صدد تطمیع جهان پهلوان برآمد. در جریانات انتخابات فرمایشی مجلس بیستم پیشنهاد نمایندگی مجلس باو شد ولی تختی قبول نکرد. بعدا پیشنهاد شهرداری تهران به تختی داده شد. جهان پهلوان آن را هم رد کرد و به دوستانش گفت:« ما را هم مثل دیگران آلوده می کنند. ما نمی توانیم زیر بارحکومتهای فردی که بکن، نکن می گند برویم. ما صاحب نظر هستیم. اگر بخواهیم با جمع کار کنیم خودمان تصمیم می گیریم. روزی اگر موقع آن رسید و مردم گفتند، بسیار خوب، ولی کسی که آدم را نصب می کند، همان طور هم می تواند عزل کند. در نتیجه ما این کار را نمی کنیم.» این گفته تختی را بعد به اسدالله علم و شاه دادند و گفتند که تختی زیر بار نمی رود.
یک روز آقای خرم صاحب پارک ارم بدستور آقای قره گز لورئیس تربیت بدنی کیفی را به جهان پهلوان نشان داده و می گوید:« ما امانتی داریم که می خواهیم خدمت شما بدهیم و دوست داریم که آن را قبول کنید. شما خودت لوطی هستی و می دانیم که شخصا نیاز نداری ، ولی آن را به مردم بدهید. مردم از شما انتظار دارند.»
چجهان پهلوان نگاهی به کیف پر از اسکناس کرده و می گوید:« من به هیچ وجه به این امر راضی نیستم، این پولها چیزی نیست و من زیر بار این حرفها نمی روم. من یک عمر آبرویم را حفظ کردم و به هیچ وجه نیاز ندارم و اگر هم نیاز داشته باشم، افرادی که با من هستند مرد تر از دیگران هستند و پول سالم تر هم دارند و به هر کدام که بگویم جور مرا می کشند. پول سالم باید گرفت، پول ناسالم به درد من نمی خورد. ما از این پولها نمی گیریم.»
مبارزات جهان پهلوان تختی بعد از سال ۱۳۳۹ رژیم پهلوی را بشدت به وحشت انداخته بود. ساواک لحظه ای او تنها نمی گذاشت. اما بخاطر محبوبیتی که تختی در میان مردم زحمتکش داشت جرات نمی کرد او را دستگیر و به بند کشد. پس توطئه ای علیه تختی تدوین کردند که همانا توطئه به اصطلاح خود کشی تختی بود.

یه ملت و یه تختی

هفده دیماه 1346تختی را در اتاقی در هتل اتلانتیک تهران بی جان یافتند و با این که سی و هشت سال از آن روز میگذرد ، مثل این است که دیروز بود.
بدون رادیو ، روزنامه ، تلویزیون ، مردم دهان بدهان، گوش بگوش خبر درگذشت جهان پهلوان غلامرضا تختی را بهم می رساندند. هنوز چند دقیقه ای از پیدا شدن پیکر بیجان تختی نگذشته بود که سراسر تهران از این فاجعه آگاه شد و مردم در غم پهلوان عزیز خود می گریستند. خبر در یک لحظه سراسر شهر را فرا گرفت و نیروی معجزه آسای مردم بار دیگر قدرت سحر آمیز خود را نشان میداد و به فاصله دو ساعت هزاران نفر از مردم کوچه و بازار دسته دسته بسوی پزشکی قانونی بحرکت در آمدند. دختران و پسران مدارس و دانشجویان کلاسها را تعطیل کردند و همگی گریه کنان بطرف دادگستری حرکت کردند. دانشجویان در خیابانها شعار میدادند و حتی خواستار مجازات مسببین یا قاتلین احتمالی تختی بودند مردم می خواستند برای آخرین بار چهره معصوم پهلوانی را که بارها نام ایران را در جهان بلند آوازه ساخته بود و یک دم از فکر مردم فارغ نبود ببینند ولی ماموران استبداد مانع می شدند.



نوع مطلب : ورزشی، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


درباره وبلاگ

وبلاگی برای آنان که می اندیشند

مدیر وبلاگ : حسین
نویسندگان
نظرسنجی
آیا دوست دارید این وبلاگ بروز شود؟؟





جستجو

آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :

تماس با ما



در این وبلاگ
در كل اینترنت

معرفی صفحه به دوستان

* نام شما

ایمیل شما *

ایمیل دوست شما *

ایمیل دوست دیگر شما